Ένα χωνευτήρι σινεφιλικών αναφορών, ένα παιχνίδι ταυτοτήτων, μια αποκαλυπτική πρωταγωνίστρια κι ένα θεόσταλτο (και θεόπνευστο;) μουσικό score από τον Γκάμπριελ Γιάρεντ συνθέτουν ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που, παρά τις ατέλειές του, αφήνει υποσχέσεις εφάμιλλες της εξαγγελίας της κεντρικής ηρωίδας: ίσως στο μέλλον να φέρει «τα πάνω κάτω στην Αθήνα» του ελληνικού σινεμά.
Το ρουμάνικο σινεμά εξακολουθεί να είναι εδώ. Εκπληκτικό δείγμα μιας διαρκούσας κινηματογραφικής άνοιξης που εξελίσσεται στην βαλκανική χώρα, η ταινία του Απέτρι είναι ένα περίπου αλάνθαστο κινηματογραφικό θαύμα, που κρύβει στην απαιτητική του φόρμα ερωτήσεις και (κάποιες) απαντήσεις τις οποίες όσοι πιστοί θεατές του προσέλθουν θα κρατήσουν για καιρό μαζί τους.
Μία συγκινητική ιστορία για τους δεσμούς αφοσίωσης που αψηφούν τα κοινωνικά δεσμά με μία θαυμάσια ερμηνεία από τον μικρό πρωταγωνιστή, Σαμέτ Γιλντίζ. Βραβείο Fipresci στο 71ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Ένας πατέρας, που πάσχει από ανίατη ασθένεια, ψάχνει να βρει την κατάλληλη ανάδοχη οικογένεια για τον 4χρονο γιο του. Μια μικρή-μικρή ταινία για τα μέγιστα, που απευθύνεται όμως σε ένα κοινό που την αντέχει συναισθηματικά ήδη από την σύνοψή της.
Ήταν κάποτε μια χώρα… Το καθόλου ηρωικό και πλέον πένθιμο κεφάλαιο της εμφύλιας σύρραξης στην Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του '90. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται τον μαύρο Ιούλιο του 1995, όταν και συνέβη αυτό που έμεινε στην ιστορία σαν «η σφαγή της Σρεμπρένιτσα». Δύναται να εγείρει πλήθος συζητήσεων, όμως η συνταρακτική ταινία παραμένει.
