Όταν μια «συνέχεια» ξεμένει από έμπνευση, τι κάνει; Πάει ταξίδι. Κι όταν ούτε κι αυτό αποδίδει τα απαραίτητα, τότε τι κάνεις; Αμφισβητείς τη δομή αυτής της συνέχειας. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στο δεύτερο animated κεφάλαιο της «Οικογένειας Άνταμς», όπου η φαμίλια παίρνει τους δρόμους της Αμερικής, αλλά η μισή ταινία αναλώνεται στο να πιστοποιήσει αν η Γουένστνεϊ είναι πραγματικό παιδί των Άνταμς. Αυτό ναι, έχει ζουμί. Αλλά, όπως προκύπτει, όχι για αυτή την ταινία.
Η ζωή και το έργο της μέγιστης Αρίθα Φράνκλιν από τα 10 ως τα 30, όταν και παρέδωσε τον μνημειώδη gospel δίσκο της, εκ των αξεπέραστων επιτευγμάτων της. Παραδοσιακότερο του παραδοσιακού biopic, με (σχεδόν) όλα όμως τα στοιχεία στην επιμελημένη θέση τους και μια έκτακτη Τζένιφερ Χάντσον στον ρόλο της «Βασίλισσας της Σόουλ».
Η σπουδαία δημιουργός του «Μαθήματα Πιάνου» επιστρέφει στο σινεμά μετά από δωδεκαετή απουσία, κερδίζει για τη σκηνοθεσία της το Αργυρό Λιοντάρι του πρόσφατου Φεστιβάλ Βενετίας, χαρίζει στον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς έναν αξέχαστο ρόλο και βάζει πλώρη για τα Όσκαρ με ένα δραματικό γουέστερν, τις παράξενες διαθέσεις και την απρόσμενη κατάληξη του οποίου δύσκολα κανείς θα μαντέψει.
Μια σαρωτική Lady Gaga σε οσκαρικά υποσχόμενο ρόλο και ένα αξιοσέβαστο επιτελείο ηθοποιών στην υπηρεσία μιας πανίσχυρης δραματουργικά (αληθινής) ιστορίας τυχαίνουν άδοξης μεταχείρισης στα χέρια του λάθος σκηνοθέτη και ενός σεναρίου που δίνει τακτικά την εντύπωση ότι έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες φτηνού φωτορομάντζου.
Προσπερνώντας το αχρείαστο reboot του 2016, οι Ghostbusters επιστρέφουν με ένα τρίτο μέρος, ένα sequel που θα ήθελε να μοιάζει με το «Stranger Things» των 80s, αλλά μοιάζει με κάτι πολύ διαφορετικό.
