Η ανέφελη ζωή μιας σταρ τηλεπαρουσιάστριας δημοσιογράφου χάνει ξαφνικά τις σταθερές της και πέφτει σε μια άνευ προηγουμένου περιδίνηση. Μια γενική ιδέα που θεωρητικά μπορεί να δώσει σάτιρα ή δράμα βεληνεκούς πάνω στην σύγχρονη κατάσταση, καταλήγει αποκλειστικά μια επιβεβαίωση του συναρπαστικού άστρου της Λέα Σεντού.
Η μετ’ εμποδίων εκπλήρωση της τελευταίας επιθυμίας του Λουίτζι Πιραντέλο (1867 – 1936), που ήθελε οι στάχτες του να καταλήξουν στη γενέτειρά του, το Αγκριτζέντο της Σικελίας, μεταμορφώνεται από τον Πάολο Ταβιάνι σε ένα οδοιπορικό επεισοδιακό, πλημμυρισμένο από συλλογική μνήμη και προσωπικές απευθύνσεις του βετεράνου δημιουργού, που όμως δυσκολεύεται χαρακτηριστικά να βρει ικανοποιητική συνοχή.
Με χάρμα οφθαλμών πρωταγωνίστριά του την Πενέλοπε Κρουζ, ένας από τους λίγους πραγματικά ενδιαφέροντες σκηνοθέτες του σύγχρονου ιταλικού σινεμά υπογράφει ένα αυτοβιογραφικό, εγκάρδιο και φαντασμαγορικό δράμα για το πώς ο ίδιος διεκδίκησε τη διαφορετικότητά του σε μια εποχή ανέτοιμη ακόμη να δεχτεί κάτι τέτοιο.
Το «Dodo» είναι μια απολαυστικά ιδιόρρυθμη κι αυθεντικά ελληνική (με ό,τι καλό ή κακό συνεπάγεται) δημιουργία, για μια υποκριτική κοινωνία που σκηνοθέτησε η ίδια την αιώνια κακοπαιγμένη τραγικωμωδία της.
Καθώς δυο νεαροί περιπλανώμενοι ενώνουν τις μοναξιές (και τις σαρκοφαγικές ορέξεις τους) διασχίζοντας την επαρχιακή Αμερική της δεκαετίας του '80, ο σκηνοθέτης του «Να με Φωνάζεις με τ' Όνομά σου» παίρνει μια ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε κάποια αιματοβαμμένη ταινία τρόμου και τη μεταφράζει σε μια ευαίσθητη δημιουργία πάνω στη διαφορετικότητα, την ανάγκη να ανήκεις κάπου και την αναζήτηση της αγάπης.
