Από τις αρχές του ‘60 ως το τέλος της καριέρας του, το 1977, ο Λουίς Μπουνιουέλ εκπονεί ένα από τα αρραγή σκηνοθετικά σερί της ιστορίας του σινεμά. Η «Τριστάνα» είναι ένα μέρος το σερί αυτού – έστω κι αν, όντας ειδικά αυστηρός, δεν το συγκαταλέγεις στα απολύτως κορυφαία του.
Δύο αποξενωμένα αδέρφια ζυγίζουν τις διαφορές τους καθώς έρχονται αντιμέτωπα με τον επικείμενο θάνατο ενός εξ αυτών, στο γνώριμων αναζητήσεων μελόδραμα που υπογράφει η βραβευμένη ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο, πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το «Μέλι».
H κατά Λουί Μπουνιουέλ και Ζαν-Κλοντ Καριέρ ιστορία των αιρέσεων και κριτικής του δόγματος του Καθολικισμού. Δοσμένη μ’ έναν τρόπο που να σου φέρνει κατατονία για την δημιουργική στενωπό του σημερινού κινηματογράφου.
O σκηνοθέτης της «Ζωής της Αντέλ» επιστρέφει μ’ ένα ποταμιαίο opus πάνω στην γυναικεία σεξουαλικότητα, το αέναο φλερτ, την διαδοχή των γαλλοτυνησιακών μικροαστικών γενεών σ’ ένα παραθαλάσσιο θέρετρο της Νότιας Γαλλίας, το (πλέον περίφημο) «ανδρικό βλέμμα», την ματαιοδοξία της νιότης και το ενδοκινηματογραφικό πείραμα παντρέματος μιας φόρμας κι ενός περιεχομένου που δείχνουν να αντιδρομούν επί τρεις ολόκληρες ώρες. Και είναι μόνο η αρχή…
Δύο παράτολμοι νεαροί από τα προάστια της Ρώμης βλέπουν την εμπλοκή τους σε τροχαίο δυστύχημα να τους προσφέρει ανέλπιστο διαβατήριο για την τοπική μαφία. Φαουστικών διαστάσεων γκανγκστερικό δράμα από ένα δίδυμο αυτοδίδακτων σκηνοθετών που αξίζει να κρατήσουμε στα υπόψιν.
