1992. Τρία ανήλικα κορίτσια εξαφανίζονται κάτω από περίεργες συνθήκες, στον δρόμο τους για το σχολικό πάρτι, σε μια μικρή πόλη κοντά στη Βαλένθια της Ισπανίας. Αυτό που ακολουθεί είναι μια από τις χειρότερες αστυνομικές απόπειρες για τον εντοπισμό τους. Και μια από τις χειρότερες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις επίσης.
Λίγους μήνες μετά τη συμμετοχή της στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα των Νυχτών Πρεμιέρας, η «Μητέρα, Πατρίδα» επιστρέφει στις ελληνικές αίθουσες για να επιβεβαιώσει το στάτους σαν μια από τις φεστιβαλικές αποκαλύψεις της χρονιάς που πέρασε.
Λίγους μήνες μετά τη συμμετοχή της στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα των Νυχτών Πρεμιέρας, η «Μητέρα, Πατρίδα» επιστρέφει στις ελληνικές αίθουσες για να επιβεβαιώσει το στάτους σαν μια από τις φεστιβαλικές αποκαλύψεις της χρονιάς που πέρασε.
Μετά τον θάνατο της νύφης του σε δυστύχημα, ένας νεαρός άνδρας αναλαμβάνει τον πεντάχρονο γιο της και ανιψιό του, επιστρέφοντας για την ταφή της στο επαρχιακό Βιετνάμ. Περίπου άψογο ντεμπούτο στο μεγάλο μήκος του Τιεν Αν Φαμ, το οποίο κέρδισε Χρυσή Κάμερα στις φετινές Κάννες, και μια πεμπτουσία slow cinema που θα αναπτερώσει το οπωσδήποτε ειδικό κοινό της.
Φροντισμένη παραγωγή, ιδεώδες κάστινγκ, Φρανσουά Σιβίλ εξαιρουμένου, μα η σοβαροφανής, δύσθυμη προσέγγιση, η ανερμάτιστη αφήγηση και μια κινηματογράφηση που καταργεί την βασική αρετή ενός swashbuckler, στερούν τη χαρά και τη ζωή από την επιστροφή των αγαπημένων ηρώων στη μεγάλη οθόνη.
