Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Ένας υπερήρωας που σέβεται τον εαυτό του αποκτά μια παραπάνω διάσταση στο χαρτογραφημένο σύμπαν της Marvel, όταν κερδίζει μια solo ταινία για τα μάτια του και μόνο. Σειρά έχει αυτή τη φορά η Black Widow της Σκάρλετ Γιόχανσον. Μερικές φορές όμως, ο κανόνας για τα δεύτερα βιολιά που παίζουν καλύτερα σε μια ορχήστρα, απ’ ότι σε ένα solo κοντσέρτο, υπερισχύει των προθέσεων. Και εδώ κερδίζει ο κανόνας αυτός.
Ένας μικροπαραγωγός (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) παρασύρει τον ανιψιό του (Ζακ Μπραφ) σε μια απάτη που προϋποθέτει ότι θα σκοτωθεί ο παλαίμαχος σταρ (Τόμι Λι Τζόουνς) της ψευτοταινίας τους, προκειμένου να εισπράξουν την ασφάλεια και να ξεχρεώσει τον γκάνγκστερ (Μόργκαν Φρίμαν) που τον κυνηγά. Λίγα, αλλά έστω αγαπησιάρικα, πράγματα.
Το τρίτο «Κάλεσμα» εκτρέπει το μεγαλύτερο σύγχρονο τρομο-franchise σε ένα λιγότερο σκοτεινό, πιο ανθρώπινο αλλά κι αναμενόμενα τρομακτικό μονοπάτι. (Μη φοβάστε, θα φοβηθείτε).