Η δέκατη τρίτη και τελευταία ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ ξετυλίγεται σε ονειρικά επεισόδια, σαν επίμονη ψυχοκινηματογραφική μέθοδος και υπνωτίζει από την πρώτη στιγμή στον καθρέφτη («How do I look?») μέχρι την τελευταία έξη («Fuck!»).
Τα περί έρωτος συνυπάρχουν με άλλα δαιμόνια στη μυστηριακή Σαχάρα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα επικό φιλμ, ένα μωσαϊκό διαφορετικών χαρακτήρων, με τη δύναμη της αγάπης, της ζωής και του θανάτου να ξεσηκώνει το δυνατό άνεμο της ερήμου και να τον στροβιλίζει γύρω από μια δωδεκάδα Όσκαρ. Μόλις καταλαγιάσει η αμμοθύελλα, θα φανεί τι έχει μείνει όρθιο.
Πάμε κουκλοθέατρο; Γεννημένο από τη γλυκύτερη φαντασία του αμερικάνικου mainstream, ένα φιλμ που ξεγελάει κάθε προσδοκία: βλοσυρό εκεί που θα το περίμενες ανάλαφρο, παράδοξο αντί για συμβατικό, τολμηρό μέσα στην παραδοσιακή, παραμυθένια του αφέλεια. Ο Εφιάλτης είναι εδώ, ένα απρόοπτο δώρο.
«Κανένα πλάσμα υπό τη σκιά του Θεού δεν τον πλησιάζει τόσο, όσο εμείς.» Βρικόλακας Λεστάτ
Παιχνίδια εξουσίας στη σαβάνα, επίδειξη δύναμης από την Disney. Αν «ο Βασιλιάς των Λιονταριών» μας δίνει μία ιδέα για το τι θα πρέπει να περιμένουμε στο μέλλον, τότε ετοιμαστείτε για ένα αλλόκοτο υβρίδιο: «Πολύχρωμες» light απομιμήσεις των live action ταινιών. Τεχνολογικό θαύμα ή τερατογένεση;
