Ευγενής επική φαντασία, τονικά πλησιέστερη στο «Princess Bride», παρά στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», όπως θα έπρεπε δηλαδή να είναι μια ταινία βασισμένη στο δημοφιλές παιχνίδι, και ας προκύπτει κατώτερη των προσδοκιών σε επίπεδο εικονογραφίας.
Ως η μοναδική επιζώσα ενός τραγικού δυστυχήματος, η Άλισον θα προσπαθήσει να μαζέψει τα κομμάτια της και να σταθεί και πάλι στα πόδια της, όταν η τυχαία εμφάνιση στη ζωή της του ανθρώπου που πλήγωσε περισσότερο, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.
Αν και δεν δικαιολογεί πλήρως τη μεγάλη του διάρκεια και δεν ολοκληρώνει ποτέ το (διακριτικό) φλερτ του με τον υπαρξισμό, το τέταρτο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς ολοκληρώνει τον μύθο του Τζον Γουίκ με ένα ευρηματικό τελευταίο μέρος, απαρτιζόμενο από τρεις σεκάνς ανθολογίας στη σειρά και υπενθυμίζοντας τις αρετές της χορογράφησης της δρασης εντός του κάδρου σε ένα είδος σινεμά που μοιάζει να έχει βρει μόνιμο (και εύκολο) καταφύγιο στη χορογραφία του…μοντάζ.
Σε μια προσπάθεια να σώσει το σπίτι της, η Μάντι θα απαντήσει σε μια αγγελία όπου ένα πλούσιο ζευγάρι, ζητάει την βοήθεια μιας άγνωστης προκειμένου να βγει ραντεβού με τον 19χρονο γιο τους, έτσι ώστε να τον «ξεκλειδώσει» λίγο πριν την αναχώρησή του για το πανεπιστήμιο.
Η εικαστική αρτιότητα και τα πολλαπλά επίπεδα αφήγησης απλώνονται σαν παραπλανητικό κάλυμμα γύρω απ' τον απροσπέλαστο πυρήνα της λιγότερο προσιτής και ταυτόχρονα πιο προσωπικής συναισθηματικής κατάθεσης του σκηνοθέτη μέχρι σήμερα.
