Παρά τις περιστασιακές αφηγηματικές αρρυθμίες, το κύκνειο άσμα του Τζέιμς Γκαν στο MCU σηματοδοτεί έναν ψυχαγωγικότατο αποχαιρετισμό στα όπλα – ελπίζουμε όχι και στη δημιουργική αυτονομία, τώρα που η «Κβαντομανία» έδειξε προθέσεις επαναφοράς του franchise στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
Ο σκηνοθέτης των αγαπημένων του ελληνικού κοινού «Ιστοριών για Αγρίους» επιστρέφει με μια ενδιαφέρουσα κατάθεση σε ένα σχεδόν ξεχασμένο υπο-είδος, που έχει να δώσει κάτι πέρα από την εξιστόρηση της αστυνομικής διαδικασίας, έστω κι αν αποτελεί τελικά μια χαμένη ευκαιρία.
Η ζωή και το έργο του Άγγλου ποιητή Ζίγκφριντ Σασούν, υπό το πρίσμα ενός πρωτότυπου σεναρίου του Τέρενς Ντέιβις. Αν μόνο τα «biopics» διέθεταν τέτοιες έξοχες αρετές, θα ήταν τόσο ευκολότερο να συγχωρούνταν οι περιστασιακές τους, ανθρώπινες άλλωστε, αδυναμίες.
Ένας μοναχικός άνδρας θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια απρόσμενη κατάσταση, όταν κατά λάθος λάβει μια πρόσκληση για ένα λογοτεχνικό φεστιβάλ που όμως προοριζόταν για κάποιον άλλον, με τον οποίο τυγχάνει να μοιράζεται το ίδιο επίθετο.
