Κάθε τόσο, όχι πολύ συχνά, έρχεται μια ταινία να γίνει κομμάτι του εαυτού μας, πυξίδα της ψυχής, που κουβαλάμε χρόνια μετά. Το «Δαμάζοντας τα Κύματα» είναι μια ταινία-εμπειρία. Απλή και περίπλοκη, γήινη και ουράνια ταυτόχρονα, εκφράζει με διαπεραστική αμεσότητα ένα μεγαλείο «θεϊκό», το οποίο όμως πηγάζει ολοκληρωτικά και μόνο από τον άνθρωπο.
Ο Φράνσις Κόπολα σηκώνει άλλη μια (τελευταία;) φορά τον θρυλικό κόμη από τον τάφο του για την πλέον αιματηρή, ερωτική και εικαστικά μεγαλοπρεπή περιπέτειά του. Αυτός ο «Δράκουλας» ίσως δεν είναι η καλύτερη κινηματογραφική εκδοχή του μύθου, είναι όμως ακόμη μια ταινία αντάξια της φήμης του δημιουργού της.
Ένας αξιοθρήνητος Μπαρδέμ, ένα σενάριο όπου η λογική αγνοείται, κάτι βιολιά ανεξέλεγκτα και μία κεντρική ιδέα προορισμένη να αυτοαναιρεθεί εν τη γενέσει της, συνοψίζουν ένα κάκιστο μελόδραμα που εκθέτει σκηνοθέτιδα και πρωταγωνιστές.
Αξιοσημείωτη ελληνική προσπάθεια ταινίας-είδους στον φολκλορικό τρόμο, που ισορροπεί το δημώδες με το φεστιβαλικώς διανοούμενο και σε κερδίζει όσο προχωρά παρά τις τυπικές εγχώριες αδυναμίες και τις ασαφείς ιδεολογικές προεκτάσεις.
Η εξιστόρηση των καλλιστείων του 1970 στην Μεγάλη Βρετάνια, κατά την διάρκεια των οποίων διαδηλώτριες του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος διέκοψαν την τελετή με πανώ, «βόμβες» αλευριού και νεροπίστολα καταγγέλλοντας τον θεσμό ως σύμβολο της πατριαρχίας και της αντικειμενικοποίησης των γυναικών.
