Το (σόλο) σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Χρήστου Πασσαλή («Κυνόδοντας», «Χώρα Προέλευσης») μας συστήνει έναν αλληγορικό κόσμο στοιχειωμένου ρομαντισμού, που κάνει Ησυχία 6 με 9 με την προσδοκία να ακούσει τις φωνές αγαπημένων προσώπων που εξαφανίστηκαν δίχως εξήγηση.
Απόπειρα μεταφοράς του «Καραγκιόζη Γραμματικού» σε διαφορετικό format, αναμφίβολα ευγενέστατων προθέσεων, που σκοντάφτει στο ίδιο σημείο με αντίστοιχες, παρελθοντικές απόπειρες διασκευής σε άλλα μέσα, όπως το κόμικ και το θέατρο: στο γεγονός ότι τα έργα του Θεάτρου Σκιών μάλλον είναι φτιαγμένα ώστε να εξυπηρετούν αποκλειστικά το συγκεκριμένο format.
O Δημήτρης Αθανίτης («Αντίο Βερολίνο», «Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο», «Τρεις Μέρες Ευτυχίας») σκηνοθετεί ένα απολύτως πρωτότυπο έργο για ένα πρόσωπο απολύτως σύγχρονο, ένα αρχέτυπο τελείως επίκαιρο.
Περισσότερο συνέχεια, παρά επιμήκυνση της ομώνυμης μικρού μήκους ταινίας που βραβεύτηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2019, αυτό το υβρίδιο τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας αναδεικνύει έναν δημιουργό με συγκεκριμένες ευαισθησίες και ικανότητες και αποδεικνύει ότι τα «Μαγνητικά Πεδία» δεν ήταν πυροτέχνημα.
Λαϊκό θέαμα που δεν πληροί ούτε τα στοιχειώδη, στηρίζει την κωμωδία του αποκλειστικά στην εύθυμη διάθεση χαρακτήρων και συντελεστών κι επιστρατεύει reaction shots ενός χαριτωμένου μωρού για να κλέψει λίγη από τη συμπάθειά μας.
