Στις 30 Οκτωβρίου του 2015 μια φωτιά ξέσπασε στο κλαμπ Colectiv του Βουκουρεστίου. 27 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκεί και 37 ακόμη πέθαναν σε νοσοκομεία της χώρας. Το σκάνδαλο των θανάτων λόγω εγκληματικής ανεπάρκειας των ιδρυμάτων της χώρας οδήγησε σε τέτοια μαζική διαμαρτυρία που η κυβέρνηση έπεσε. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τα ολιγόμηνα γεγονότα, μέχρι τις εκλογές που ξανακέρδισε θριαμβευτικά η κυβέρνηση που είχε πέσει…
Η Χρυσή Άρκτος του Φεστιβάλ Βερολίνου για το 2020 αφηγείται τέσσερις ιστορίες σχετιζόμενες με την εκτεταμένη χρήση της θανατικής ποινής στο σημερινό Ιράν. Και ο κυνηγημένος από το καθεστώς της χώρας του, Μοχαμάντ Ρασούλοφ («Ένας Ακέραιος Άνθρωπος», «Τα Χειρόγραφα Δεν Καίγονται»), υπογράφει αγέρωχα ένα δυνατό σπονδυλωτό φιλμ που στοχάζεται επίμονα πάνω στο ηθικό βάρος της απόφασης και της (μη) συμμόρφωσης με το σύστημα.
Ήταν κάποτε μια χώρα… Το καθόλου ηρωικό και πλέον πένθιμο κεφάλαιο της εμφύλιας σύρραξης στην Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του '90. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται τον μαύρο Ιούλιο του 1995, όταν και συνέβη αυτό που έμεινε στην ιστορία σαν «η σφαγή της Σρεμπρένιτσα». Δύναται να εγείρει πλήθος συζητήσεων, όμως η συνταρακτική ταινία παραμένει.
Έξι χρόνια μετά τον εξαιρετικό «Πατέρα» και με αφορμή τη σιωπηρό ρατσισμό της Δυτικής μπουρζουαζίας, ο Κοσοβάρος Βισάρ Μορίνα υιοθετεί τη ματιά του «Ξένου» και σκηνοθετεί ένα στυλιζαρισμένο ψυχόδραμα για την παράνοια που ελλοχεύει στα οξύμωρα της ανδρικής φύσης.
Έπειτα από μια μακρά διαδρομή σε διαδικτυακά διεθνή φεστιβάλ (Σαγκάη, Σαράγεβο, Θεσσαλονίκη κλπ) και μια online απόπειρα διανομής εξαιτίας της πανδημίας, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου («Luton») βρίσκει μετά από αρκετές αναβολές το δρόμο για τη σκοτεινή αίθουσα.
