Εξαιρετική και σύνθετη ταινία από μια συμπαθή Γαλλίδα δημιουργό η οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε υποψιάσει για κάτι τέτοιο, ορίστε ένα συναρπαστικό δράμα το οποίο επιδεικνύει περήφανα κάτι το οποίο ολοένα και περισσότερο σπανίζει πλέον στο μοντέρνο σινεμά: ένα πραγματικά υποδειγματικό σενάριο. Χρυσός Φοίνικας στο φετινό Φεστιβάλ Καννών.
«Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά», τραγουδά ο αοιδός, μα το πρόβλημα του Ντενί Πονταλιντέ είναι πώς να κρύψει τα παιδιά σε μια κωμωδία από το (μακρινό, με τόσα που έχουν μεσολαβήσει) 2020.
Μαέστρος της ελκυστικά κινηματογραφημένης αποξένωσης, και των ανθρωπίνων Ζωνών του Λυκόφωτος μέσα στις οποίες ταυτότητες, πεπρωμένα, χαρακτηριστικά και ολόκληρες ζωές χάνονται για να μην βρεθούν τις περισσότερες φορές ποτέ ξανά, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι πλάθει εδώ έναν σύνθετο και πανούργο ιστό ταινίας, ένα υπαρξιακό θρίλερ το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις θρυλικές δημιουργίες της δεκαετίας του ‘70.
Γαλλικό ριμέικ μιας πρόσφατης, επίσης γαλλόφωνης, πλην καναδικής κωμωδίας.
Bασισμένο σε αληθινό σκάνδαλο που (συγ)κλόνισε τη γαλλική πολιτική σκηνή, με τους Ροσντί Ζεμ – σας έλειψε;- Πιο Μαρμάι, Βενσάν Λιντόν και Βαλερια Μπρούνι-Τεντέσκι σε μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο.
