Αργεντίνικη ταινία-ληστείας, με κάμποσο «Ocean's…» να τρέχει στις φλέβες της αλλά και επαρκή δόση ανθρωπινότητας (sic) που την καθιστά από τις πληρέστερες ταινίες του είδους. Ευδιάθετο σινεμά που δεν σε κοροϊδεύει ποτέ, τέλεια πρόταση θερινού σινεμά.
Ακόμα μια θορυβώδης απόπειρα του Netflix για ταχεία απόκτηση πρεστίζ, συνιστά μια ταινία απολαυστικών ερμηνειών που κατορθώνει σκεπτικότητα πάνω στον εξτρεμισμό της εποχής αλλά και στρουθοκαμηλίζει εντελώς σε άλλα θέματα – ακόμα και στον λόγο ύπαρξής της.
Μεσήλικες αποφασίζουν να ζήσουν τη δική τους επανάσταση, παθαίνουν, μαθαίνουν, χαρίζουν λίγο χιούμορ και πολλά διδάγματα.
Η νέα ταινία του βραβευμένου Αργεντίνου σκηνοθέτη Πάμπλο Τραπέρο (Η Φαμίλια, 7 ημέρες στην Αβάνα), που συμμετείχε στα Φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο είναι ένα δυνατό δράμα για τον κόσμο των γυναικών, τις οικογενειακές σχέσεις και όλα αυτά που μας ενώνουν και ταυτόχρονα μας χωρίζουν απ’ την οικογένεια.
Απολαυστική σατιρική σπουδή του ενστίκτου της ανθρώπινης αυτοσυντήρησης από τον σεναριογράφο του Ινιαρίτου.
