Kαταπληκτική ερμηνεία συνόλου, ξεσηκωτικό στα μουσικά του μέρη, πιθανότατα και οσκαρικό. Πρόκειται για εκείνο το crowdpleaser που, αν και σπάνια προσεγγίζει τη σπουδαιότητα, θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα στη μεγάλη οθόνη. Κι αν εργάζονταν δέκα Τζέιμς Μάνγκολντ παραπάνω στο σημερινό στουντιακό σύστημα, θα το παίρναμε.
Μια 30χρονη γυναίκα παίρνει το ταξί από το αεροδρόμιο για το σπίτι της. Στην διαδρομή θα έχει μια εκ βαθέων συνομιλία με μεσήλικο οδηγό του ταξί. Προσιτό διαλογικό δράμα που στεριώνεται εξαιτίας της αυθεντικής του γραφής και υψώνεται λόγω των πρωταγωνιστών του.
Αρκεί μια ταινία να σβήσει τη δυσάρεστη ανάμνηση που άφησε η αμέσως προηγούμενη συνέχεια στη δημοφιλή κινηματογραφική σειρά του «Ιντιάνα Τζόουνς»; Η απάντηση είναι ανακουφιστικά «ναι». Μπορεί όμως ταυτόχρονα μια τέτοια ταινία να σταθεί αντάξια των προσδοκιών από τη στιγμή που αποτελεί το οριστικά τελευταίο κεφάλαιο σε μια από τις ωραιότερες μυθολογίες περιπέτειας που γνωρίσαμε στο σινεμά;
Αρκεί μια ταινία να σβήσει τη δυσάρεστη ανάμνηση που άφησε η αμέσως προηγούμενη συνέχεια στη δημοφιλή κινηματογραφική σειρά του «Ιντιάνα Τζόουνς»; Η απάντηση είναι ανακουφιστικά «ναι». Μπορεί όμως ταυτόχρονα μια τέτοια ταινία να σταθεί αντάξια των προσδοκιών από τη στιγμή που αποτελεί το οριστικά τελευταίο κεφάλαιο σε μια από τις ωραιότερες μυθολογίες περιπέτειας που γνωρίσαμε στο σινεμά;
Πλούσιο σε περιεχόμενο αλλά ελλιπές στη διαχείρισή του, το δικαστικό δράμα της χρονιάς φανερώνει την ανεπάρκεια του σκηνοθέτη Άαρον Σόρκιν σε σχέση με τον σεναριογράφο Άαρον Σόρκιν και την προσπάθεια μιας παραγωγής να συνδέσει σχεδόν με το ζόρι το 1969 με το 2020.
