Ο Μπεν Άφλεκ σε μεγάλη (και ροζ ελεκτρίκ) φόρμα, παραδίδει μια απρόσμενα ψυχαγωγική ταινία που ισορροπεί την corporate σαχλαμάρα και την ευκολοχώνευτη έμπνευση ενός μεγενθυμένου -στα όρια του κωμικού- επιχειρηματικού success story, με εξαιρετικά αρθρωμένες χολιγουντιανές ποιότητες και τη βαριά σκιά ενός μπασκετικού θρύλου, που αποθεώνεται χωρίς να υπάρχει πουθενά μέσα στο φιλμ.
Αποπαίδι της Marvel, με ένα συμβόλαιο να τους δεσμεύει -γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η σωρεία ονομάτων στο δεύτερο μέρος-, το «Venom 2» είναι μια σκοτεινή σελίδα στο κινηματογραφικό σύμπαν της υπερηρωικής περιπέτειας. Η προσπάθεια της Sony και της Disney να αποκτήσουν πρόσβαση στο MCU, όπως έκαναν -άκρως επιτυχημένα με τον «Spider-Man»- εδώ δεν τους βγήκε. Απλά άργησαν να το καταλάβουν δυο ταινίες.
Ένα ζευγάρι μανιακών δολοφόνων θερίζει τους δρόμους της Αμερικής και αφήνει πίσω του καμιά 60αριά πτώματα σε διάφορες στάσεις. Όχι, δεν πρόκειται για μια τριπαρισμένη βερσιόν του «Μπόνι και Κλάιντ». Πρόκειτα για το πιο χυδαίο και πιο αποκρουστικό έγκλημα που έχει διαπράξει μέχρι σήμερα ο Όλιβερ Στόουν πίσω από την κάμερα. Μια ακραία ταινία που δημιουργεί ακραία συναισθήματα. Αγάπη ή μίσος. Όχι και τα δυο.
Με την 9η ταινία του, ο Κουέντιν Ταραντίνο αναβιώνει θριαμβευτικά την αναλογική εποχή του σινεμά, απαριθμεί ουκ ολίγες από τις προσφιλείς ποπ εμμονές του, επικαλείται ανατρεπτικά ένα από τα πιο σκοτεινά καλοκαίρια στα πρόσφατα αμερικανικά χρονικά και ξαναγράφει με αυθάδεια την Ιστορία.
Η Ρόζαμουντ Πάικ («Gone Girl») κερδίζει δικαίως τις εντυπώσεις και μαζί μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα ενσαρκώνοντας τη θρυλική πολεμική ανταποκρίτρια Μαρί Κόλβιν.
