Ο Σαμ και ο Τάσκερ είναι ένα ζευγάρι μεσήλικων στην διαδρομή ενός διπλού αποχαιρετισμού: Του ζεύγους ως ζεύγους σε συγγενείς και φίλους, αλλά και του ενός στον άλλον καθώς ο ένας από τους δύο βυθίζεται στην άνοια. Μια εκ βαθέων ταινία, υψηλής στόχευσης μα μετριοπαθούς αποτελέσματος, που έπρεπε να μην αρκεστεί στην εμφανή της πηγή συγκίνησης.
Σε μια (άλλη) ζωή γεμάτη αλήθειες, δε θα υπήρχε χώρος ούτε για μυστικά ούτε για ψέματα. Ούτε για σκηνοθέτες σαν τον Μάικ Λι όμως, οι ήρωες του οποίου δε θα μπορούσαν να ζουν χωρίς τις ψεύτικες αλήθειες τους ή χωρίς τα αληθινά ψέματά τους. Ούτε κι εμείς χωρίς αυτούς άλλωστε…
Νεαρός «περιθωριακός» κόβει βόλτες σε ένα μουντό Λονδίνο, μετατρέποντας λέξεις και πράξεις σε αμφίρροπους στοχασμούς – α, ναι: και ένα φιλμ περιπλάνησης σε μάθημα υπαρξιακής φαινομενολογίας.
Ο Έντουαρντ Νόρτον επιστρέφει με τις δυνάμεις του, γράφοντας, σκηνοθετώντας και κρατώντας τον πρώτο ρόλο σ’ ένα σχέδιο-διακαή από 20ετίας πόθο, που θα τον εκτοπίσει ακόμα περισσότερο από το χολιγουντιανό συνάφι και την ακαδημαϊκή αναγνώριση αλλά θα τον φέρει εσαεί στην εκλεκτή παρέα ηθοποιών που έγιναν σκηνοθέτες και είχαν πολλά ωραία, πολύτιμα (και παλιομοδίτικα) να πουν.
Ο Μάικ Λι αποφασίζει να παίξει ανοιχτά στην έδρα του Κεν Λόουτς, παραδίδοντας ένα ατόφιο δείγμα ακέραιου ιδεολογικού σινεμά που όσο χαράζει παραλλήλους με το βρετανικό σήμερα άλλο τόσο αδιαφορεί για τις μοντέρνες παραμέτρους του εμπορικού σινεμά.
