Ο Παραλίας
Υπάρχουν ταινίες που παρατηρούν τον κόσμο και ταινίες που τον φτιάχνουν. Η ταινία του Χάρμονι Κορίν ανήκει αποφασιστικά στις δεύτερες και αναπόφευκτα θα διχάσει όσους προσέλθουν.
Υπάρχουν ταινίες που παρατηρούν τον κόσμο και ταινίες που τον φτιάχνουν. Η ταινία του Χάρμονι Κορίν ανήκει αποφασιστικά στις δεύτερες και αναπόφευκτα θα διχάσει όσους προσέλθουν.
Για είδος που έχει προ πολλού πεθάνει, το γουέστερν καλά κρατεί, ιδίως όταν στην αιμοδοσία αγγλοσαξόνων (Μακένζι, Σέρινταν, Ταραντίνο, Βερμπίνσκι, Τόμι Λι Τζόουνς, Κοέν), προστίθενται απρόσμενα ντεμπούτα στην αγγλική όπως αυτό του Ζακ Οντιάρ. Οι λιγοστοί εναπομείναντες λάτρεις θα βρουν πολλά απ’ αυτά που τους έχουν τόσο λείψει.
Με την καινούργια του ταινία, βραβευμένη στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών, ο πιο προκλητικός σκηνοθέτης του σύγχρονου γαλλικού σινεμά οραματίζεται μια sex,drugs and techno επίγεια κόλαση στην οποία οι καλεσμένοι χορεύουν μέχρι θανάτου και οι θεατές δέχονται οργανωμένη επίθεση στις αισθήσεις. Να απορρίψει κανείς την πρόσκληση;
Αλίσια Βικάντερ και Τζέιμς ΜακΑβόι πρωταγωνιστούν στο βραδύκαυστο ρομάντζο του Βιμ Βέντερς που μοιάζει να βυθίζεται αργά και σταθερά σε έναν ωκεανό από ασύνδετες ιδέες και κραυγαλέα γλυκανάλατους συμβολισμούς.