Ένα χωνευτήρι σινεφιλικών αναφορών, ένα παιχνίδι ταυτοτήτων, μια αποκαλυπτική πρωταγωνίστρια κι ένα θεόσταλτο (και θεόπνευστο;) μουσικό score από τον Γκάμπριελ Γιάρεντ συνθέτουν ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που, παρά τις ατέλειές του, αφήνει υποσχέσεις εφάμιλλες της εξαγγελίας της κεντρικής ηρωίδας: ίσως στο μέλλον να φέρει «τα πάνω κάτω στην Αθήνα» του ελληνικού σινεμά.
Με ένα επιτυχημένο σκηνοθετικό ντεμπούτο στις μεγάλου μήκους ταινίες που έλαμψε αρχικά στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου, η πολυβραβευμένη στις Νύχτες Πρεμιέρας, Ζακλίν Λέντζου, επιβεβαιώνει ότι είναι μία από τις πιο ανήσυχες και ελπιδοφόρες φωνές στο ελληνικό σινεμά του καιρού μας.
Ένα σπάνιας αξίας και υφής κινηματογραφικό υβρίδιο που ισορροπεί ανάμεσα στην μυθοπλασία και στην ταινία τεκμηρίωσης, η ταινία του Μπάμπη Μακρίδη είναι ένα εγχειρίδιο για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να πετάξει. Τόσο απλά και ειλικρινά, τόσο όμορφα.
Με σκηνοθετική δεξιοτεχνία ο Μπάμπης Μακρίδης υπερ-εξυπηρετεί ένα σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου που εξαντλείται στην παρατήρηση ενός πρωτότυπου (στο σινεμά) φαινομένου, στο οποίο ένας νεαρός οικογενειάρχης χρειάζεται τον οίκτο των άλλων, πραγματικό ή σκηνοθετημένο, για να νοιώσει ευτυχής.
