Ούτε τον Ντίκενς προσβάλλει, ούτε το οικογενειακό κοινό θα απογοητεύσει αυτή η ελληνική εκδοχή της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας». Aπλώς, πέραν της γλώσσας και της μεταφοράς της δράσης στην Ήπειρο, δεν φέρει τίποτε ξεχωριστό εντός του σχετικού κανόνα.
Παρά τις παράφωνες weird πινελιές, το «Arcadia» του Γιώργου Ζώη είναι μια απρόσμενα συναισθηματική δημιουργία, στοιχειωμένη από τα νοτισμένα, περιεκτικά βλέμματα της Αγγελικής Παπούλια και του Βαγγέλη Μουρίκη, με στιγμές γνήσιας τρυφερότητας αλλά κι ατόφιας ελληνικότητας.
Ένα σπάνιας αξίας και υφής κινηματογραφικό υβρίδιο που ισορροπεί ανάμεσα στην μυθοπλασία και στην ταινία τεκμηρίωσης, η ταινία του Μπάμπη Μακρίδη είναι ένα εγχειρίδιο για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να πετάξει. Τόσο απλά και ειλικρινά, τόσο όμορφα.
Με ένα επιτυχημένο σκηνοθετικό ντεμπούτο στις μεγάλου μήκους ταινίες που έλαμψε αρχικά στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου, η πολυβραβευμένη στις Νύχτες Πρεμιέρας, Ζακλίν Λέντζου, επιβεβαιώνει ότι είναι μία από τις πιο ανήσυχες και ελπιδοφόρες φωνές στο ελληνικό σινεμά του καιρού μας.
Ένα χωνευτήρι σινεφιλικών αναφορών, ένα παιχνίδι ταυτοτήτων, μια αποκαλυπτική πρωταγωνίστρια κι ένα θεόσταλτο (και θεόπνευστο;) μουσικό score από τον Γκάμπριελ Γιάρεντ συνθέτουν ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που, παρά τις ατέλειές του, αφήνει υποσχέσεις εφάμιλλες της εξαγγελίας της κεντρικής ηρωίδας: ίσως στο μέλλον να φέρει «τα πάνω κάτω στην Αθήνα» του ελληνικού σινεμά.
