Η επιστροφή του Μάικ Μιλς, κάμποσα χρόνια μετά τις «Φανταστικές Γυναίκες» και ακόμα περισσότερα από τους «Πρωτάρηδες», είναι μια ασπρόμαυρη σερενάτα για την ζωή, τους δεσμούς, αλλά κυρίως τους επιδέσμους που βάζουμε για να καλύψουμε τα τραύματα των άλλων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
Aφηγηματικά αποσπασματικό, τονικά ανισόρροπο – σαν τον ήρωά του;- και στηριγμένο σε ένα αναιμικό σενάριο, το φιλμ του Ρίντλεϊ Σκοτ «ζωντανεύει» μόνο σε όσες σκηνές επιχειρείται ένας κωμικός ρεβιζιονισμός, στα πρότυπα της «Ευνοούμενης» ή της σειράς «The Great».
Aφηγηματικά αποσπασματικό, τονικά ανισόρροπο – σαν τον ήρωά του;- και στηριγμένο σε ένα αναιμικό σενάριο, το φιλμ του Ρίντλεϊ Σκοτ «ζωντανεύει» μόνο σε όσες σκηνές επιχειρείται ένας κωμικός ρεβιζιονισμός, στα πρότυπα της «Ευνοούμενης» ή της σειράς «The Great».
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
