Μια ιδιαίτερη, οπτικοακουστικά πανέμορφη κινηματογραφική βιογραφία με έναν Κάμπερμπατς καλύτερο από ποτέ, μα ταυτόχρονα και μια ταινία παθολογικά ερωτευμένη με την εκκεντρικότητά της και με δυσανάλογα μικρή παρουσία αιλουροειδών, ειδικά αν σκεφτείς ότι αφηγείται τη ζωή ενός καλλιτέχνη που έγινε γνωστός για ανθρωπόμορφα σκίτσα με γάτες.
Αρκεί μια ταινία να σβήσει τη δυσάρεστη ανάμνηση που άφησε η αμέσως προηγούμενη συνέχεια στη δημοφιλή κινηματογραφική σειρά του «Ιντιάνα Τζόουνς»; Η απάντηση είναι ανακουφιστικά «ναι». Μπορεί όμως ταυτόχρονα μια τέτοια ταινία να σταθεί αντάξια των προσδοκιών από τη στιγμή που αποτελεί το οριστικά τελευταίο κεφάλαιο σε μια από τις ωραιότερες μυθολογίες περιπέτειας που γνωρίσαμε στο σινεμά;
Αρκεί μια ταινία να σβήσει τη δυσάρεστη ανάμνηση που άφησε η αμέσως προηγούμενη συνέχεια στη δημοφιλή κινηματογραφική σειρά του «Ιντιάνα Τζόουνς»; Η απάντηση είναι ανακουφιστικά «ναι». Μπορεί όμως ταυτόχρονα μια τέτοια ταινία να σταθεί αντάξια των προσδοκιών από τη στιγμή που αποτελεί το οριστικά τελευταίο κεφάλαιο σε μια από τις ωραιότερες μυθολογίες περιπέτειας που γνωρίσαμε στο σινεμά;
Μια ιδιαίτερη, οπτικοακουστικά πανέμορφη κινηματογραφική βιογραφία με έναν Κάμπερμπατς καλύτερο από ποτέ, μα ταυτόχρονα και μια ταινία παθολογικά ερωτευμένη με την εκκεντρικότητά της και με δυσανάλογα μικρή παρουσία αιλουροειδών, ειδικά αν σκεφτείς ότι αφηγείται τη ζωή ενός καλλιτέχνη που έγινε γνωστός για ανθρωπόμορφα σκίτσα με γάτες.
Ελάχιστες ταινίες έχουν αντιμετωπιστεί τα τελευταία χρόνια με παρόμοια προσμονή όσο το καινούργιο δράμα του Μίκαελ Χάνεκε. Γι' αυτό και η μικρή απογοήτευση όσων περίμεναν ένα ακόμη «Amour» ή την επόμενη «Λευκή Κορδέλα» από τον δυο φορές βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα σκηνοθέτη είναι μερικώς δικαιολογημένη. Χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, ότι το «Happy End» δεν είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς.
