Αν κάθε μήνα έβγαιναν στις αίθουσες 2-3 crowdpleasers σαν αυτό, θα ήμασταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Χωρίς να προδίδει τη συνταγή και το πνεύμα του whodunit ή να νιώθει ότι είναι «μεγαλύτερος» από αυτό -εσένα κοιτάζουμε, Κένεθ Μπράνα- ο Τομ Τζορτζ υπογράφει ένα άκρως διασκεδαστικό δειγμα του είδους, ικανό να τέρψει τους παραδοσιακούς φαν, αλλά και να προσελκύσει νέους.
Αν κάθε μήνα έβγαιναν στις αίθουσες 2-3 crowdpleasers σαν αυτό, θα ήμασταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Χωρίς να προδίδει τη συνταγή και το πνεύμα του whodunit ή να νιώθει ότι είναι «μεγαλύτερος» από αυτό -εσένα κοιτάζουμε, Κένεθ Μπράνα- ο Τομ Τζορτζ υπογράφει ένα άκρως διασκεδαστικό δειγμα του είδους, ικανό να τέρψει τους παραδοσιακούς φαν, αλλά και να προσελκύσει νέους.
Μετά το εντυπωσιακό της ντεμπούτο με το ανορθόδοξο ντοκιμαντέρ «The Arbor» (2011) και μια εξίσου ξεχωριστή ταινία μυθοπλασίας χάρη στον «Εγωιστή Γίγαντα» (2013), μια από τις πιο ενδιαφέρουσες γυναικείες φωνές του ευρωπαϊκού σινεμά πασχίζει με ένα φεμινιστικό αγροτικό δράμα το οποίο όφειλε να έχει δουλέψει καλύτερα το σενάριό του.
