Νυρεμβέργη
Aφελέστατη και ανερμάτιστη απόπειρα σινεμά (άλλοτε) μεγάλου κοινού, που ξαναδιαβάζει «αμερικανικά» τη Δίκη της Νυρεμβέργης ως απόπειρα των Συμμάχων να πατάξουν ένα αυστηρά προσωποποιημένο Κακό και να σώσουν έτσι τη μέρα και τον κόσμο.
Aφελέστατη και ανερμάτιστη απόπειρα σινεμά (άλλοτε) μεγάλου κοινού, που ξαναδιαβάζει «αμερικανικά» τη Δίκη της Νυρεμβέργης ως απόπειρα των Συμμάχων να πατάξουν ένα αυστηρά προσωποποιημένο Κακό και να σώσουν έτσι τη μέρα και τον κόσμο.
Χωρίς να γίνεται ποτέ προσβλητικό, το θέαμα δικαιολογεί μόνο στην τελευταία του σκηνή την υπογραφή του J.C. Τσάντορ και σε κάνει να θλίβεσαι που ο ταλαντούχος αυτός δημιουργός χαράμισε τρία χρόνια από τη ζωή του για μια προσθήκη στο θνησιγενές υπερηρωικό πολυσύμπαν της Sony.
Ένας προσηλωμένος Ράσελ Κρόου πέφτει θύμα όχι δαιμονικών δυνάμεων, αλλά παραγωγών που με τις παρεμβάσεις τους και το ράβε-ξήλωνε έκαναν την ταινία (οριακά) υπεράνω κριτικής.
Κάποια ψέματα (και κάποιες αρπαχτές) δεν θάβονται.
Όταν ένα μεγάλο στούντιο, σαν αυτό την Warner, χρηματοδοτεί μια σκοτεινή ταινία χαρακτήρων, ανεξάρτητη σε ιδιοσυγκρασία, μ’ ένα θαυμάσιο καστ κι έναν σκηνοθέτη αριστοτέχνη της δράσης και του μυστηρίου, βασισμένη σε βιβλίο του Τζέιμς Ελρόι, η Ακαδημία ενθουσιάζεται σχεδόν όσο και το κοινό που αγαπά το αληθινό σινεμά. Εκσυγχρονισμένο αυθεντικό noir που τιμά τους συντελεστές του.