Ένα σκοτεινό και εσωτερικό «High Fidelity» χωρίς μουσική και λίστες αλλά με διάχυτη τη μελαγχολία του πρωταγωνιστή για το ερωτικό του παρελθόν, τα λάθη και τα συναισθήματα που δεν εξέφρασε ποτέ με λέξεις.
Το αγαπητικό πορτρέτο μιας γενιάς που ζει για να δουλεύει, στο όνομα των «καλύτερων ημερών» που κάποτε της υποσχέθηκαν, σε μια γλυκόπικρη κινηματογραφική διαδρομή σπαρταριστών στιγμιοτύπων και συγκινητικών στάσεων. Το «Εκεί που Ζούμε» είναι αυτή η καλοστημένη αφηγηματική ταινία με αρχή, μέση και τέλος, που τόσο πολύ λείπει από την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
Το αγαπητικό πορτρέτο μιας γενιάς που ζει για να δουλεύει, στο όνομα των «καλύτερων ημερών» που κάποτε της υποσχέθηκαν, σε μια γλυκόπικρη κινηματογραφική διαδρομή σπαρταριστών στιγμιοτύπων και συγκινητικών στάσεων. Το «Εκεί που Ζούμε» είναι αυτή η καλοστημένη αφηγηματική ταινία με αρχή, μέση και τέλος, που τόσο πολύ λείπει από την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
Ένα σκοτεινό και εσωτερικό «High Fidelity» χωρίς μουσική και λίστες αλλά με διάχυτη τη μελαγχολία του πρωταγωνιστή για το ερωτικό του παρελθόν, τα λάθη και τα συναισθήματα που δεν εξέφρασε ποτέ με λέξεις.
Αξιοσημείωτη ελληνική προσπάθεια ταινίας-είδους στον φολκλορικό τρόμο, που ισορροπεί το δημώδες με το φεστιβαλικώς διανοούμενο και σε κερδίζει όσο προχωρά παρά τις τυπικές εγχώριες αδυναμίες και τις ασαφείς ιδεολογικές προεκτάσεις.
