Το άλλοτε αστέρι του αμερικανικού θρίλερ πέφτει όλο και πιο χαμηλά, αυτή την φορά σκοτώνοντας τον «Οιωνό» του και σκυλεύοντας το πτώμα του, με μια απρόσμενα φονταμενταλιστική δημιουργία που μας ζητά να ευχαριστήσουμε τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης για τις συμφορές που στέλνει προκειμένου να μας ελεήσει (!) και να μας συνετίσει.
Παρά τις περιστασιακές αφηγηματικές αρρυθμίες, το κύκνειο άσμα του Τζέιμς Γκαν στο MCU σηματοδοτεί έναν ψυχαγωγικότατο αποχαιρετισμό στα όπλα – ελπίζουμε όχι και στη δημιουργική αυτονομία, τώρα που η «Κβαντομανία» έδειξε προθέσεις επαναφοράς του franchise στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Παρά τις περιστασιακές αφηγηματικές αρρυθμίες, το κύκνειο άσμα του Τζέιμς Γκαν στο MCU σηματοδοτεί έναν ψυχαγωγικότατο αποχαιρετισμό στα όπλα – ελπίζουμε όχι και στη δημιουργική αυτονομία, τώρα που η «Κβαντομανία» έδειξε προθέσεις επαναφοράς του franchise στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Το άλλοτε αστέρι του αμερικανικού θρίλερ πέφτει όλο και πιο χαμηλά, αυτή την φορά σκοτώνοντας τον «Οιωνό» του και σκυλεύοντας το πτώμα του, με μια απρόσμενα φονταμενταλιστική δημιουργία που μας ζητά να ευχαριστήσουμε τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης για τις συμφορές που στέλνει προκειμένου να μας ελεήσει (!) και να μας συνετίσει.
Μια ωραία αρχική ‘80ς αναβίωση-σύλληψη της ταινίας του 2013, γέννησε μια μέτρια παραγωγή αλλά και την προβληματική ιδέα ενός franchise προορισμένου για την αγορά της Άπω Ανατολής – που η πρώτη ταινία είχε κατακτήσει. Πέρυσι η ιστορία χαντακώθηκε μ’ ένα σίκουελ απύθμενης αντικινηματογραφικότητας και καταφέρνει τώρα μια κάποια ρεβάνς απομακρυνόμενη από το concept αλλά και αφήνοντας ολοφάνερα τον Σταλόνε να δώσει ειρμό στην πάμφθηνη παραγωγή.
