Αν και διασκευή «Δράκουλα», πρόκειται για ταινία-Φρανκενστάιν, που σώζεται και προκύπτει οριακά ανεκτός χαβαλές από τις αυτοσχεδιαστικές παρορμήσεις του (δυστυχώς αναξιοποίητου) Νίκολας Κέιτζ και από την έκδηλη πρωταγωνιστική στόφα του Νίκολας Χουλτ.
Κορυφαία στιγμή ενός ασυνήθιστου κινηματογραφιστή, το «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» βρίσκει τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη στιγμή τους: ο σκηνοθέτης/ σεναριογράφος / μουσικός Μάικ Φίγκις, με την ενθουσιώδη βοήθεια του Νίκολας Κέιτζ και της Ελίζαμπεθ Σου, συνθέτει τα πιο ακραία και αντιφατικά συναισθήματα στο διάστημα μιας ταινίας…
Οκτώ χρόνια μετά το «Beyond the Black Rainbow», ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης Πάνος Κοσμάτος, τοποθετεί τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη υπογράφοντας μια ταινία τρόμου που αναδεικνύεται ακαριαία σε cult classic.
Μία μαύρη κωμωδία κατά την οποία οι γονείς παθαίνουν μαζικό παροξυσμό και κυνηγούν να σκοτώσουν τα παιδιά τους θα μπορούσε να αποτελέσει μια ανατρεπτική σάτιρα πάνω στο θεσμό της «αγίας» αμερικανικής οικογένειας και το ειδυλλιακό σκηνικό της suburbia. Αρκεί ως φαίνεται να μην τη σκηνοθετούσε ο Μπράιαν Τέιλορ των «Crank» και να μην είχε για πρωταγωνιστή τον Νίκολας Κέιτζ.
