Ο Γκας Βαν Σαντ ξανοίγεται στο Χόλιγουντ ή εκείνο σπεύδει να τον συναντήσει; Μάλλον το πρώτο συμβαίνει σ’ αυτή τη συγκινητική ιστορία (πλήρη δακρύων, αγκαλιών και μηνυμάτων) μιας νεαρής ιδιοφυΐας. Η παράδοση του σημαντικότερου ανεξάρτητου κινηματογραφιστή στο mainstream, όμως, δεν είναι άνευ όρων, αλλά ούτε και θα μπορούσε να ιδωθεί σαν ήττα…
Οι αφοσιωμένες ερμηνείες των Ματ Ντέιμον και Καμίλ Κοτίν διασώζουν τα «ζητήματα» της νέας ταινίας του Τομ Μακάρθι, η οποία θέλει να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό θρίλερ, οικογενειακό δράμα και πολιτικό σχόλιο.
Ο Μπεν Άφλεκ σε μεγάλη (και ροζ ελεκτρίκ) φόρμα, παραδίδει μια απρόσμενα ψυχαγωγική ταινία που ισορροπεί την corporate σαχλαμάρα και την ευκολοχώνευτη έμπνευση ενός μεγενθυμένου -στα όρια του κωμικού- επιχειρηματικού success story, με εξαιρετικά αρθρωμένες χολιγουντιανές ποιότητες και τη βαριά σκιά ενός μπασκετικού θρύλου, που αποθεώνεται χωρίς να υπάρχει πουθενά μέσα στο φιλμ.
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
