Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ έγραψε το «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» υπό την επήρεια του έρωτά του για αρραβωνιασμένη καλλονή της εποχής. Ο συνάδελφός του, Κρίστοφερ Μάρλοου, δολοφονήθηκε από τον αντίζηλο του Σάιξπηρ… κατά λάθος και η Βασίλισσα Ελισσάβετ έλυσε ιδιοχείρως την πιο επικίνδυνη θεατρική παρεξήγηση της βασιλείας της. Όλα αυτά και άλλα πολλά, στην πιο τρελή και ρομαντική σαιξπηρική βιογραφία που έγινε ποτέ.
Ο Σαμ και ο Τάσκερ είναι ένα ζευγάρι μεσήλικων στην διαδρομή ενός διπλού αποχαιρετισμού: Του ζεύγους ως ζεύγους σε συγγενείς και φίλους, αλλά και του ενός στον άλλον καθώς ο ένας από τους δύο βυθίζεται στην άνοια. Μια εκ βαθέων ταινία, υψηλής στόχευσης μα μετριοπαθούς αποτελέσματος, που έπρεπε να μην αρκεστεί στην εμφανή της πηγή συγκίνησης.
Το 1943 οι Βρετανοί έστησαν μια επιχείρηση αποπροσανατολισμού των Ναζί με στόχο να τους πείσουν ότι σχεδιάζουν απόβαση στην Ελλάδα και όχι στην Σικελία. Ο τρόπος που σκαρφίστηκαν είναι να φυτέψουν τα σχετικά απόρρητα έγγραφα σε ένα πτώμα που θα ξεβραζόταν σε μια ακτή της (σχετικά) ουδέτερης Ισπανίας. Η απίθανη αυτή ιστορία μεταφέρεται ξανά στον κινηματογράφο, αρκετές δεκαετίες μετά τον «Άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ» του Ρόναλντ Νιμ.
Μια ηλικιωμένη συγγραφέας αναλογίζεται δύο ερωτικές ιστορίες που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στη ζωή της. H Εύα Ουσόν, στην τέταρτη ταινία της, διασκευάζει το ομώνυμο βιβλίο του Γκρέιαμ Σουίφτ και βρίσκει την καλύτερή της στιγμή σε ένα είδος που περνά την μεγαλύτερη κρίση του στην ιστορία του σινεμά.
Όχι χωρίς προβλήματα, αλλά με ακόμα μία tour de force ερμηνευτική εμφάνιση της Ολίβια Κόλμαν και μια σκηνή που σε στέλνει για χαρτομάντιλα, η «Αυτοκρατορία του Φωτός» είναι εκείνη η μικρή, τρυφερή και πέρα για πέρα ευγενική ταινία που ο Σαμ Μέντες στριμώχνει ανάμεσα σε «μεγαλύτερα» προτζεκτ.
