Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Το 25ο Μποντ της 59χρονης ιστορίας, συνομιλεί ακατάπαυστα με την ιστορία του, γέρνει αποφασιστικά στην συναισθηματική πλευρά της κλεψύδρας και ολοκληρώνει την γραμμή του χαρακτήρα που ξεκίνησε ο ενσαρκωτής του. Όμως ο Σαμ Μέντες είναι μακριά.
Το 25ο Μποντ της 59χρονης ιστορίας, συνομιλεί ακατάπαυστα με την ιστορία του, γέρνει αποφασιστικά στην συναισθηματική πλευρά της κλεψύδρας και ολοκληρώνει την γραμμή του χαρακτήρα που ξεκίνησε ο ενσαρκωτής του. Όμως ο Σαμ Μέντες είναι μακριά.
Η 49η ταινία του Γούντι Άλεν επαληθεύει για νιοστή φορά την ικανότητα φιλμοπαρασκευής του μεγάλου δημιουργού και δυστυχώς επιβεβαιώνει την σύγχρονη βαθιά κρίση της -κυρίως αγγλόφωνης- κριτικής αποτίμησης.
Νew age παραφωνία μιας φιλμογραφίας την οποία κοσμούν ταινίες όπως τα «Πλαγίως» και «Σχετικά με τον Σμιντ», η νέα ταινία του Αλεξάντερ Πέιν πελαγοδρομεί σε έναν ωκεανό τραγικών σεναριακών και σκηνοθετικών επιλογών.