Οι Ασυγχώρητοι
Γουέστερν εν έτει 1992; Ε, λοιπόν ναι. Αλλά γουέστερν μαύρο, κλειστοφοβικό, απαισιόδοξο, απρόσμενο, αντικομφορμιστικό. Η μεγαλύτερη κριτική και ταυτόχρονα εμπορική επιτυχία του 62χρονου Ιστγουντ.
Γουέστερν εν έτει 1992; Ε, λοιπόν ναι. Αλλά γουέστερν μαύρο, κλειστοφοβικό, απαισιόδοξο, απρόσμενο, αντικομφορμιστικό. Η μεγαλύτερη κριτική και ταυτόχρονα εμπορική επιτυχία του 62χρονου Ιστγουντ.
Αν η καινούργια ταινία του Ίστγουντ αποδειχτεί μελλοντικά στο κύκνειο άσμα της σκηνοθετικής και ερμηνευτικής καριέρας του, τότε θα ευχόμασταν το αποτέλεσμα να ήταν κάτι περισσότερο από αυτό το γλυκύτατο μα άτσαλο από πολλές απόψεις road movie.
Λίγη από τη ζεστασιά του Φορντ και αργοί ρυθμοί αλά Λεόνε, ως πρόσκληση σ’ έναν κόσμο που κανείς από αυτούς του δύο δεν θα εισερχόταν: Στον κόσμο της κομητείας του Μάντισον. Γύρω απ’ τις γέφυρές του γίναμε μάρτυρες της πιο ρομαντικής αλλά και της πιο καταδικασμένης ερωτικής σχέσης των τελευταίων δεκαετιών.
Αν η καινούργια ταινία του Ίστγουντ αποδειχτεί μελλοντικά στο κύκνειο άσμα της σκηνοθετικής και ερμηνευτικής καριέρας του, τότε θα ευχόμασταν το αποτέλεσμα να ήταν κάτι περισσότερο από αυτό το γλυκύτατο μα άτσαλο από πολλές απόψεις road movie.
Γουέστερν εν έτει 1992; Ε, λοιπόν ναι. Αλλά γουέστερν μαύρο, κλειστοφοβικό, απαισιόδοξο, απρόσμενο, αντικομφορμιστικό. Η μεγαλύτερη κριτική και ταυτόχρονα εμπορική επιτυχία του 62χρονου Ιστγουντ.