Η Σάρα Πόλεϊ («Το Υστερόγραφο μιας Σχέσης», «Οι Ιστορίες της Ζωής μας») επιστρέφει με ένα φεμινιστικό δράμα που συγκέντρωσε τρεις υποψηφιότητες στην επερχόμενη απονομή των Όσκαρ και αναδεικνύει τον διάλογο σε θεμέλιο ενός καλύτερου μέλλοντος.
Μια ιδιαίτερη, οπτικοακουστικά πανέμορφη κινηματογραφική βιογραφία με έναν Κάμπερμπατς καλύτερο από ποτέ, μα ταυτόχρονα και μια ταινία παθολογικά ερωτευμένη με την εκκεντρικότητά της και με δυσανάλογα μικρή παρουσία αιλουροειδών, ειδικά αν σκεφτείς ότι αφηγείται τη ζωή ενός καλλιτέχνη που έγινε γνωστός για ανθρωπόμορφα σκίτσα με γάτες.
Ένας πατέρας (και μια μάνα) χάνει τον γιο του και θεωρώντας ότι η αστυνομία χρονοτριβεί επιχειρεί να τον βρει μοναχός του. Ριμέικ από τον ίδιο σκηνοθέτη της γαλλικής ταινίας του 2017 με τον Γκιγιόμ Κανέ, που χρησιμοποιεί το ίδιο τρικ: Ο πρωταγωνιστής (Τζέιμς ΜάκΑβοϊ) δεν έχει σενάριο και δεν γνωρίζει τους διαλόγους που θα του απευθυνθούν.
Απογοητευτικό θρίλερ που όσο πιθηκίζει τη σκηνοθεσία του Φίντσερ στο πρώτο μέρος του, τόσο, βαθμιαία βυθιζόμενο στις απιθανότητες και την πλήρη απουσία βάρους, χάνει όλες τις ελπίδες ενός, έστω, αξιοσημείωτου σίκουελ της τριλογίας του Millennium.
Δυο χρόνια μετά το «La La Land», ο Ντάμιεν Σαζέλ ξανασυνεργάζεται με τον Ράιαν Γκόσλινγκ και με έμπνευση το πρώτο ταξίδι του Νιλ Άρμστρονγκ στο φεγγάρι το 1969, πραγματοποιεί ένα μεγάλο, τρυφερό βήμα στην καριέρα του.
