Αν και δεν δικαιολογεί πλήρως τη μεγάλη του διάρκεια και δεν ολοκληρώνει ποτέ το (διακριτικό) φλερτ του με τον υπαρξισμό, το τέταρτο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς ολοκληρώνει τον μύθο του Τζον Γουίκ με ένα ευρηματικό τελευταίο μέρος, απαρτιζόμενο από τρεις σεκάνς ανθολογίας στη σειρά και υπενθυμίζοντας τις αρετές της χορογράφησης της δρασης εντός του κάδρου σε ένα είδος σινεμά που μοιάζει να έχει βρει μόνιμο (και εύκολο) καταφύγιο στη χορογραφία του…μοντάζ.
Αν και δεν δικαιολογεί πλήρως τη μεγάλη του διάρκεια και δεν ολοκληρώνει ποτέ το (διακριτικό) φλερτ του με τον υπαρξισμό, το τέταρτο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς ολοκληρώνει τον μύθο του Τζον Γουίκ με ένα ευρηματικό τελευταίο μέρος, απαρτιζόμενο από τρεις σεκάνς ανθολογίας στη σειρά και υπενθυμίζοντας τις αρετές της χορογράφησης της δρασης εντός του κάδρου σε ένα είδος σινεμά που μοιάζει να έχει βρει μόνιμο (και εύκολο) καταφύγιο στη χορογραφία του…μοντάζ.
Τρίτη και καλύτερη περιπέτεια για τον ατσαλάκωτο και λιγομίλητο ήρωα του Κιάνου Ριβς, με σκηνές που πηγάζουν από μια ανεξάντλητη δεξαμενή ιδεών και μετατρέπουν ένα υπό άλλες συνθήκες εντελώς αδιάφορο story σε κόσμημα του σινεμά δράσης.
Η εντελώς gore επανεκκίνηση του κινηματογραφικού «Hellboy» ξεκινά με τολμηρές προθέσεις, πριν εξελιχθεί σε ένα αποδιοργανωμένο σύνολο σκηνών δράσης που διαδέχονται απολύτως διεκπαιρεωτικά η μία την άλλη.
