Μετά το άσπρο, το κόκκινο και μετά την ισότητα, η αδελφοσύνη. Ο Κριστόφ Κισλόφσκι συμπληρώνει το παζλ της τριλογίας του, κορυφώνοντας τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία και τη σεναριακή του ακρίβεια. Λυπόμαστε που εγκαταλείπει –όπως λέει – τον κινηματογράφο στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του, χαιρόμαστε γιατί μας χάρισε τις καλύτερες αναμνήσεις. Σε κόκκινο φόντο και υπό τις μελωδίες του Πράισνερ, grand finale για το μεγαλύτερο σύγχρονο Ευρωπαίο δημιουργό.
Μετά το άσπρο, το κόκκινο και μετά την ισότητα, η αδελφοσύνη. Ο Κριστόφ Κισλόφσκι συμπληρώνει το παζλ της τριλογίας του, κορυφώνοντας τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία και τη σεναριακή του ακρίβεια. Λυπόμαστε που εγκαταλείπει –όπως λέει – τον κινηματογράφο στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του, χαιρόμαστε γιατί μας χάρισε τις καλύτερες αναμνήσεις. Σε κόκκινο φόντο και υπό τις μελωδίες του Πράισνερ, grand finale για το μεγαλύτερο σύγχρονο Ευρωπαίο δημιουργό.
Η σημαντικότερη ταινία του Μπερτολούτσι, και μια από τις κορυφαίες ολόκληρου του μεταπολεμικού σινεμά, κυκλοφορεί σε επανέκδοση και επιστρέφει μεγαλειώδης και εκθαμβωτική στην οθόνη. Εκεί που αξίζει να προβάλλεται για πάντα.
Ελάχιστες ταινίες έχουν αντιμετωπιστεί τα τελευταία χρόνια με παρόμοια προσμονή όσο το καινούργιο δράμα του Μίκαελ Χάνεκε. Γι' αυτό και η μικρή απογοήτευση όσων περίμεναν ένα ακόμη «Amour» ή την επόμενη «Λευκή Κορδέλα» από τον δυο φορές βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα σκηνοθέτη είναι μερικώς δικαιολογημένη. Χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, ότι το «Happy End» δεν είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς.
