Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ Καννών, ο δεύτερος σε μια πενταετία για τον μοναδικό Σουηδό με την προβοκατόρικη κοινωνιολογική ματιά, είναι μια σάτιρα απανωτών ευτράπελων με ξεγυρισμένες δόσεις ανίερου χιούμορ, για ένα ζευγάρι ινφλουένσερ που μαζί με ένα τσούρμο δισεκατομμυριούχων ναυαγούν σε ερημονήσι.
Αποπαίδι της Marvel, με ένα συμβόλαιο να τους δεσμεύει -γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η σωρεία ονομάτων στο δεύτερο μέρος-, το «Venom 2» είναι μια σκοτεινή σελίδα στο κινηματογραφικό σύμπαν της υπερηρωικής περιπέτειας. Η προσπάθεια της Sony και της Disney να αποκτήσουν πρόσβαση στο MCU, όπως έκαναν -άκρως επιτυχημένα με τον «Spider-Man»- εδώ δεν τους βγήκε. Απλά άργησαν να το καταλάβουν δυο ταινίες.
Ένα ζευγάρι μανιακών δολοφόνων θερίζει τους δρόμους της Αμερικής και αφήνει πίσω του καμιά 60αριά πτώματα σε διάφορες στάσεις. Όχι, δεν πρόκειται για μια τριπαρισμένη βερσιόν του «Μπόνι και Κλάιντ». Πρόκειτα για το πιο χυδαίο και πιο αποκρουστικό έγκλημα που έχει διαπράξει μέχρι σήμερα ο Όλιβερ Στόουν πίσω από την κάμερα. Μια ακραία ταινία που δημιουργεί ακραία συναισθήματα. Αγάπη ή μίσος. Όχι και τα δυο.
Τι είναι, τελικά, αυτή η «Γραμμή»; Η ελάχιστη απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο και το κτήνος. Η πύρινη γραμμούλα που σχηματίζει το νήμα ενός κεριού το οποίο σβήνει, πριν βυθίσει τα πάντα στο σκοτάδι. Η μακροχρόνια απουσία και υπόσχεση ενός δημιουργού να επιστρέψει, παραδίδοντας το αριστούργημά του.
Επιστροφή του γνωστού, κλασικού, άκρως αντιφατικού Ρόλαντ Έμεριχ και του σινεμά του, που κάνουν έξαλλο έναν κριτικό και αφήνουν, περισσότερο ή λιγότερο, ικανοποιημένους τους θεατές του.
