Η επιστροφή του Μάικ Μιλς, κάμποσα χρόνια μετά τις «Φανταστικές Γυναίκες» και ακόμα περισσότερα από τους «Πρωτάρηδες», είναι μια ασπρόμαυρη σερενάτα για την ζωή, τους δεσμούς, αλλά κυρίως τους επιδέσμους που βάζουμε για να καλύψουμε τα τραύματα των άλλων.
Μονταρισμένο σαν να απευθύνεται σε ανθρώπους με attention span χρυσόψαρου, αυτό το μακάβριο παραμύθι τρόμου χάνει την ατμόσφαιρα του, καθώς και την (όποια) ανθρωπιά του λόγω ενός τρομακτικά κακιασμένου φινάλε.
Aντλώντας έμπνευση από το κεφάλαιο του «Ημερολογίου του Καπετάνιου» στον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ και τα παθήματα του πληρώματος της σκούνας που μετέφερε το τέρας των Καρπαθίων από τη Βάρνα της Βουλγαρίας στις ακτές του Γιόρκσαϊρ, το φιλμ αποζημιώνει κάπως τους φαν του παλιομοδίτικου τρόμου με κάποια επιμέρους στοιχεία του, αλλά μάλλον θα δυσκολευτεί να γοητεύσει το κοινό των multiplex.
Aντλώντας έμπνευση από το κεφάλαιο του «Ημερολογίου του Καπετάνιου» στον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ και τα παθήματα του πληρώματος της σκούνας που μετέφερε το τέρας των Καρπαθίων από τη Βάρνα της Βουλγαρίας στις ακτές του Γιόρκσαϊρ, το φιλμ αποζημιώνει κάπως τους φαν του παλιομοδίτικου τρόμου με κάποια επιμέρους στοιχεία του, αλλά μάλλον θα δυσκολευτεί να γοητεύσει το κοινό των multiplex.
Μονταρισμένο σαν να απευθύνεται σε ανθρώπους με attention span χρυσόψαρου, αυτό το μακάβριο παραμύθι τρόμου χάνει την ατμόσφαιρα του, καθώς και την (όποια) ανθρωπιά του λόγω ενός τρομακτικά κακιασμένου φινάλε.
