Ο Μπεν Άφλεκ σε μεγάλη (και ροζ ελεκτρίκ) φόρμα, παραδίδει μια απρόσμενα ψυχαγωγική ταινία που ισορροπεί την corporate σαχλαμάρα και την ευκολοχώνευτη έμπνευση ενός μεγενθυμένου -στα όρια του κωμικού- επιχειρηματικού success story, με εξαιρετικά αρθρωμένες χολιγουντιανές ποιότητες και τη βαριά σκιά ενός μπασκετικού θρύλου, που αποθεώνεται χωρίς να υπάρχει πουθενά μέσα στο φιλμ.
Συμβατική κι αναίμακτη απόπειρα αναβίωσης της επικής περιπέτειας που μοιάζει να γνωρίζει αποθέωση περισσότερο για εξωκινηματογραφικούς λόγους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, παρά για τις κινηματογραφικές αρετές του.
Πως θα ήταν οι «Φύλακες του Γαλαξία» αν ήταν στo κινηματογραφικό σύμπαν της DC ή πως θα ήταν οι απόκληροι της DC αν τριγυρνούσαν στα σαλόνια της Marvel; Κάπως έτσι μοιάζει το «The Suicide Squad» του Τζέιμς Γκαν, που δεν έχει τον φόβο να αρματωθεί τις αμαρτίες του προηγούμενου φιλμ.
Πέντε χρόνια αφότου κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για το «12 Χρόνια Σκλάβος», ο 48χρονος Βρετανός σκηνοθέτης διασκευάζει μια περιπετειώδη σειρά της δεκαετίας του ’80 σε έναν φεμινιστικό συνδυασμό δράματος και δράσης ο οποίος ξεφυλλίζει επίμονα τις σελίδες μιας βαρύγδουπης πολιτικοκοινωνικής ατζέντας αντί να αγκαλιάζει περήφανα τις pulp καταβολές του και να προσφέρει απενοχοποιημένα διασκέδαση.
