Πως θα ήταν οι «Φύλακες του Γαλαξία» αν ήταν στo κινηματογραφικό σύμπαν της DC ή πως θα ήταν οι απόκληροι της DC αν τριγυρνούσαν στα σαλόνια της Marvel; Κάπως έτσι μοιάζει το «The Suicide Squad» του Τζέιμς Γκαν, που δεν έχει τον φόβο να αρματωθεί τις αμαρτίες του προηγούμενου φιλμ.
Συμβατική κι αναίμακτη απόπειρα αναβίωσης της επικής περιπέτειας που μοιάζει να γνωρίζει αποθέωση περισσότερο για εξωκινηματογραφικούς λόγους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, παρά για τις κινηματογραφικές αρετές του.
Ο Μπεν Άφλεκ σε μεγάλη (και ροζ ελεκτρίκ) φόρμα, παραδίδει μια απρόσμενα ψυχαγωγική ταινία που ισορροπεί την corporate σαχλαμάρα και την ευκολοχώνευτη έμπνευση ενός μεγενθυμένου -στα όρια του κωμικού- επιχειρηματικού success story, με εξαιρετικά αρθρωμένες χολιγουντιανές ποιότητες και τη βαριά σκιά ενός μπασκετικού θρύλου, που αποθεώνεται χωρίς να υπάρχει πουθενά μέσα στο φιλμ.
Μια country μπαλάντα για φίδια, αηδόνια κι αγριόχορτα αφηγείται την μεταστροφή του νεαρού Κοριολανού Σνόου από ανήσυχο και φιλόδοξο γόνο μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, στον τυραννικό Πρόεδρο της Κάπιτολ όπως τον γνωρίσαμε μέσα απ' τις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Don't raise your eye, it's only teenage wasteland.
Μια country μπαλάντα για φίδια, αηδόνια κι αγριόχορτα αφηγείται την μεταστροφή του νεαρού Κοριολανού Σνόου από ανήσυχο και φιλόδοξο γόνο μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, στον τυραννικό Πρόεδρο της Κάπιτολ όπως τον γνωρίσαμε μέσα απ' τις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Don't raise your eye, it's only teenage wasteland.
