Παρά τις παράφωνες weird πινελιές, το «Arcadia» του Γιώργου Ζώη είναι μια απρόσμενα συναισθηματική δημιουργία, στοιχειωμένη από τα νοτισμένα, περιεκτικά βλέμματα της Αγγελικής Παπούλια και του Βαγγέλη Μουρίκη, με στιγμές γνήσιας τρυφερότητας αλλά κι ατόφιας ελληνικότητας.
Τι κάνει μια ελληνική ταινία να ξεχωρίζει; Αρκεί να είναι απλά και μόνο καλύτερη από τις άλλες; Δυστυχώς, συνήθως ναι. Ευτυχώς, οι «Απόντες» του Νίκου Γραμματικού δηλώνουν παρόντες, δίχως να έχουν ανάγκη τις συγκρίσεις.
Μια προβληματική σχέση πατέρα και γιου και στο βάθος ένας επαρχιακός μικρόκοσμος σε αναβρασμό εξαιτίας μιας αμφιλεγόμενης επένδυσης, συνθέτουν το ελπιδοφόρο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζώρτζη Γρηγοράκη σε ταινία μεγάλου μήκους, που βγαίνει στις αίθουσες με ώθηση τα δέκα βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Ένα σκοτεινό και εσωτερικό «High Fidelity» χωρίς μουσική και λίστες αλλά με διάχυτη τη μελαγχολία του πρωταγωνιστή για το ερωτικό του παρελθόν, τα λάθη και τα συναισθήματα που δεν εξέφρασε ποτέ με λέξεις.
Ένα σκοτεινό και εσωτερικό «High Fidelity» χωρίς μουσική και λίστες αλλά με διάχυτη τη μελαγχολία του πρωταγωνιστή για το ερωτικό του παρελθόν, τα λάθη και τα συναισθήματα που δεν εξέφρασε ποτέ με λέξεις.
