Kαταπληκτική ερμηνεία συνόλου, ξεσηκωτικό στα μουσικά του μέρη, πιθανότατα και οσκαρικό. Πρόκειται για εκείνο το crowdpleaser που, αν και σπάνια προσεγγίζει τη σπουδαιότητα, θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα στη μεγάλη οθόνη. Κι αν εργάζονταν δέκα Τζέιμς Μάνγκολντ παραπάνω στο σημερινό στουντιακό σύστημα, θα το παίρναμε.
Πέρα από τα είδη, πέρα από τη λογική: η νέα ταινία τού πάντα απρόβλεπτου Ντέιβιντ Φίντσερ είναι πραγματικά ένα πολύ παράξενο πλάσμα…
Η εικαστική αρτιότητα και τα πολλαπλά επίπεδα αφήγησης απλώνονται σαν παραπλανητικό κάλυμμα γύρω απ' τον απροσπέλαστο πυρήνα της λιγότερο προσιτής και ταυτόχρονα πιο προσωπικής συναισθηματικής κατάθεσης του σκηνοθέτη μέχρι σήμερα.
Η εικαστική αρτιότητα και τα πολλαπλά επίπεδα αφήγησης απλώνονται σαν παραπλανητικό κάλυμμα γύρω απ' τον απροσπέλαστο πυρήνα της λιγότερο προσιτής και ταυτόχρονα πιο προσωπικής συναισθηματικής κατάθεσης του σκηνοθέτη μέχρι σήμερα.
Πέρα από τα είδη, πέρα από τη λογική: η νέα ταινία τού πάντα απρόβλεπτου Ντέιβιντ Φίντσερ είναι πραγματικά ένα πολύ παράξενο πλάσμα…
