Η κωμική τόλμη και η ακαταμάχητη γοητεία του πρωταγωνιστικού διδύμου σώζουν τις εντυπώσεις μιας ανερμάτιστης περιπέτειας, που στα χαρτιά θέλει να αποτελέσει φόρο τιμής στους κασκαντέρ, μα στην πράξη κάνει ό,τι μπορεί για να θάψει τη δουλειά τους.
Ο Τζον Κραζίνσκι και η Έμιλι Μπλαντ συνεργάζονται ξανά στο «Ένα Ήσυχο Μέρος 2», ένα καθηλωτικής έντασης σίκουελ που αιτιολογεί πλήρως τον λόγο ύπαρξής του, μετατοπίζοντας επιτυχημένα τον αρχικό horror προσανατολισμό της πρώτης ταινίας προς τη λογική μιας ασφυκτικής περιπέτειας επιβίωσης.
Ένα θεματικό πάρκο της Disneyland γίνεται ταινία. Από μόνη της η παραπάνω πρόταση θα μπορούσε να σημαίνει πολλά για το σινεμά του σήμερα. Εδώ όμως, επειδή μιλάμε για τη μαμά Disney, καταλήγουν να μοιάζουν και να είναι παραπάνω από υποφερτά.
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
