Ο Νίκος Περάκης μιλά για τις Φούσκες και . . .την Τρομοκρατία!

&00 Δεκαπέντε χρόνια σχεδόν μετά το Βίος και Πολιτεία η έννοια της τρομοκρατίας επανέρχεται στην προβληματική του Νίκου Περάκη για να κάνει τη Φούσκα πιο επίκαιρη από ποτέ. Ανάμεσα σε χασαποταβέρνες, μετοχές – φούσκες της Ολυμπουργικής και προσφορές ταξιδιών, ο Νίκος Περάκης μοιάζει να μη σταμάτησε ποτέ να διασκεδάζει με την προετοιμασία μιας ταινίας. “Δεν επιστρέφω στην τρομοκρατία! Απλά δε φύγαμε μετά από το Βίο ούτε εγώ ούτε η τρομοκρατία. Ούτε μία στιγμή. . . Και στον Προστάτη Οικογενείας είχαμε τρομοκρατία. . . άλλου τύπου. Με τα χρόνια φοβάμαι ότι έγινε αναπόσπαστος ρυθμιστικός παράγοντας της κοινωνίας μας. Η τρομοκρατία προσπαθεί φαίνεται, να συμπληρώσει τα κενά που αφήνουν οι άλλες εξουσίες, συμπεριλαμβανομένου και του Τύπου, που διαπλέκεται και χάνει από παντού.”


Δεν υπάρχει ούτε μία ταινία του Περάκη που να μην ασχολείται με τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας. Από τη Λούφα. . . μέχρι και τη Θηλυκή Εταιρεία, πάντα η ίδια ανάγκη να σχολιάσει την αλλοφροσύνη της χώρας. “Αν θέλετε, πείτε το και κόλλημα. . . Τι να κάνω; Σ αυτή την πραγματικότητα ζω, αυτή μ απασχολεί. Θα μπορούσα βέβαια να εμπνευστώ και από τη νεότερη ιστορία μας, αλλά μετά την εμπειρία της Λούφας που κοτζάμ στρατός δε μου διέθεσε ούτε ένα κράνος, θα το ξανασκεφτόμουνα. . .”


Αστειεύεται συνεχώς, ακόμα και για την ταινία του, που είναι φανερό ότι αγαπάει πολύ. Οι δύο (σχετικά) άγνωστοι πρωταγωνιστές του, ο Αλέξης Γεωργούλης και η Μαρία Σολωμού, τον έβγαλαν ασπροπρόσωπο. “Δεν επιμένω στην επιλογή άγνωστων ηθοποιών, απλά αποφεύγω σαραντάρηδες σε ρόλους εικοσάρηδων. . . Αλλά όταν έχω έναν ενδιαφέροντα ρόλο ενήλικα επιμένω και σε πολύ γνωστούς ηθοποιούς, όπως ήταν ο Φιλιππίδης ή ο Ρίζος. Γνωστούς ηθοποιούς ή φίρμες σε νεαρές ηλικίες βρίσκει κανείς μόνο στο παιδικό θέατρο ή τις οικογενειακές σειρές. Αν και δεν έχω κανένα πρόβλημα ούτε με θεωρούμενους “τυποποιημένους” όταν αυτοί είναι καλοί ηθοποιοί. Μάρτυς μου ο Θεός, και ο Γιώργος Βασιλείου”.

Τι θα μπορούσε όμως να σημαίνει ο τίτλος Φούσκα; Μία μετοχή, μία ατυχής πραγματικότητα, μία ιδέα και ένα ιδανικό μαζί; Το τίποτα στο οποίο αναγκαζόμαστε να πιστέψουμε στην εποχή μας; “Για μένα φούσκα είναι το ίδιο το κοινωνικό όραμα. Αν προσέξετε την αφίσα της ταινίας, θα δείτε δύο νέους προσγειωμένους στην πραγματικότητα, πάνω σ ένα άστρο, το σύμβολο της εγχώριας τρομοκρατίας, να ατενίζουν κάτι μέσα από μια ροζ παραμορφωτική φούσκα. Θα μπορούσε βέβαια να είναι ένα αστέρι στη λεωφόρο Χόλιγουντ. . . Αλλη φούσκα κι αυτή. . . στο μυαλό μας. . .”.


Ερωτας, σεξ, χρηματιστήριο, τρομοκρατία, τηλεόραση και. . . τρέλα. Ο,τι καθιέρωσε τον Νίκο Περάκη ως μοναδικό εγχώριο αναλυτή κινηματογραφικής παιδείας (!) είναι πάλι εδώ. Λίγοι Ελληνες σκηνοθέτες καταφέρνουν να μεταδώσουν στις ταινίες τους μία τόσο ισχυρή προσωπικότητα. Μήπως να δοκιμάσει να κάνει ένα δράμα; “Αν δεν είναι δράμα η οικονομική εξαθλίωση, έστω αφελών, πολιτών και η αδυναμία της εξουσίας να αντιμετωπίσει και να μας προστατέψει από νονούς και αυτόκλητους σωτήρες εξ αριστερών, δεξιών και εξ ουρανού. . .”, με αποστομώνει σε κάθε προσπάθειά μου να τον πείσω ότι ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσει και κάτι διαφορετικό. Μάλλον δε θα καταλάβω ποτέ αν αστειεύεται ή μιλάει σοβαρά, ούτε αν αντιμετωπίζει τις ταινίες του σαν μέρος ενός καλλιτεχνικού οράματος ή απλά σαν ένα αστείο. Ίσως να μην έχει και καμία σημασία. Όπως επιβεβαιώνει και η καλύτερη ατάκα της ταινίας “Η ειλικρίνεια είναι πιο δυσεύρετη και από τον ιδανικό έρωτα”. Κι ας είναι κι αυτό κατάλοιπο του λούμπεν πεπρωμένου που βασανίζει τη Ρουλίτα, η οποία κάποτε ταξίδεψε στην Κούβα για να αποκτήσει παρελθόν, όμοιο, ή τουλάχιστον παρεμφερές, με εκείνο του Κάστρο. Ευτυχώς, αυτός ο κόσμος -και θα συμφωνούσε και ο Νίκος Περάκης- είναι πιο ωραίος από όσο νομίζουμε. . .


Κείμενο-Συνέντευξη: Μανώλης Κρανάκης