Ο Νίκος Ζαπατίνας επιστρέφει με μια φευγάτη κωμωδία αλλά και με . . .σοβαρότερες διαθέσεις. Χωρίς “καλλιτεχνικές” αυταπάτες, παραμένει σταθερά προσηλωμένος στην “ποιοτική ψυχαγωγία” του κοινού και δεν διστάζει να δηλώσει πιστός σε ένα μοντέλο κωμωδίας παλιομοδίτικο για κάποιους αλλά διαχρονικά γοητευτικό για τον ίδιο.
Πρέπει να αγαπάτε πολύ την παλιά ελληνική κωμωδία. . .
Είμαι λάτρης της παλιάς ελληνικής κωμωδίας. Δε λέω ότι όλες ήταν καλές αλλά μέσα από την τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή της εποχής έβγαιναν πέντε-δέκα φοβερές κωμωδίες κάθε χρόνο που έμειναν κλασσικές και άντεξαν στο χρόνο. Το χιούμορ τους ήταν διαχρονικό και αφοπλιστικά απλό. Αυτό θέλω και εγώ, δε με ενδιαφέρει να κάνω κάτι το εξειδικευμένο αλλά κάτι άμεσο που θα το πιάσουν όλοι, αλλά ταυτόχρονα να σέβεται και το θεατή, να έχει ποιότητα.
Το Εφάπαξ μοιάζει αρκετά με το “Ενας κι Ενας”, με την έννοια ότι όπως εκεί υπάρχουν δυο χαρακτήρες που βγαίνουν ένας από το τρελάδικο και ένας από τη φυλακή και αλλάζουν τη ζωή τους με τη βοήθεια των γυναικών, έτσι και εδώ, ο κεντρικός χαρακτήρας βγαίνει από μια άλλου είδος φυλακή.
Η παρατήρηση είναι σωστή αν και να σου πω την αλήθεια, εγώ δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Εσύ απλά το αναλύεις, ενώ εμένα μου βγήκε ενστικτωδώς. Εγώ όταν κάνω μια ταινία το βασικό που έχω στο μυαλό μου είναι να βγει αισιόδοξη και το να αλλάξεις τη ζωή σου προς το καλύτερο, όπως συμβαίνει εδώ με τον κεντρικό ήρωα, είναι ό,τι καλύτερο. Θέλω ο θεατής να βγει με το χαμόγελο και αν είναι δυνατό να ταυτιστεί κάπου με τον ήρωά μου.
Όταν γράφατε το σενάριο είχατε τον Πέτρο Φιλιππίδη στο μυαλό σας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο;
Ναι, γιατί παραλίγο να συνεργαστούμε μαζί στο Ενας κι Ενας, αλλά δεν στάθηκε δυνατό λόγω επαγγελματικών του υποχρεώσεων. Του υποσχέθηκα ότι θα φτιάξω το επόμενο σενάριο πάνω του και έτσι έγινε, και μάλιστα, με βοήθησε πολύ αυτό γιατί ήξερα τις ικανότητές του. Ο Πέτρος είναι ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς που έχουμε τώρα στην Ελλάδα. Δεν είναι απλά κωμικός, είναι ηθοποιός με απίθανες τεχνικές, μεγάλο ταλέντο, πολύ εργατικός και φιλικότατος, κάτι που βγήκε και στα γυρίσματα όπου περάσαμε καταπληκτικά.
Είναι αλήθεια ότι πέρυσι σας επιτέθηκαν πολύ μετά τα κρατικά βραβεία και το θρίαμβο του “Ενας και Ενας”. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πήγατε την ταινία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;
Είπαμε, και εγώ αλλά και οι παραγωγοί και οι διανομείς, να πάει η ταινία “παρθένα” στην αίθουσα, να μην περάσει από επιτροπές. Πιστεύουμε ότι η βράβευσή του Ενας κι Ενας έκανε τελικά, όσο και αν ακούγεται παράδοξο, ζημιά, γιατί ο κόσμος έχει συνδυάσει τα βραβεία με άλλες εποχές του ελληνικού σινεμά. Άλλωστε το Εφάπαξ είναι μια ταινία φτιαγμένη για την αίθουσα και το κοινό. Ήθελα να κάνω μια λαϊκή ταινία που να αρέσει στον κόσμο, στον πλατύ κοινό, δεν πουλάω τέχνη αν και αυτός ο όρος είναι πολύ συζητήσιμος. Αν ανταποκριθεί ο κόσμος θα έχω κερδίσει το στοίχημα με τον εαυτό μου.
Λευτέρης Αδαμίδης
