Το “Αττικόν” γεμάτο. Μόλις έχει τελειώσει η πρεμιέρα της νέας ταινίας του Τομ Τίκβερ “Η Πριγκίπισσα και ο Πολεμιστής”. Ο ίδιος, προσκαλεσμένος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου – Νύχτες Πρεμιέρας, βγαίνει στη σκηνή και εισπράττει ένα πολύ-πολύ θερμό χειροκρότημα. Ευχαριστεί κοινό και φεστιβάλ, μιλάει λίγο για την ταινία και πολύ για τη μούσα του, Φράνκα Ποτέντε. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε την άλλη μέρα δε σταματά να μιλάει. Η Αθήνα του αρέσει πολύ, κρίμα που δεν ήρθε η Φράνκα, ναι η “Πριγκίπισσα” θυμίζει Λαρς φον Τρίερ και όχι δε βλέπει κάποια διαφορά που στην καινούρια του ταινία με πρωταγωνίστρια την Κέιτ Μπλάνσετ έχει παραγωγό τη Miramax.
Δείτε το trailer της “Πριγκίπισσας”
| 56kbits |
| 128kbits |
| 256kbits |
Πως σου φαίνεται η Αθήνα;
Μου αρέσει η Αθήνα, μοιάζει λίγο με το Βερολίνο, με την έννοια ότι έχει και ασχήμια και βρωμιά, αλλά και μια δύναμη και ομορφιά. Κάτι που μόνο οι άνθρωποι μπορούν να δώσουν σε μια πόλη. Το Μόναχο ας πούμε είναι σα να ζεις σε μια φούσκα ευτυχίας, όλα είναι ωραία, καθαρά! Επίσης μου αρέσει πολύ αυτό το ξενοδοχείο (Hilton), μου θυμίζει λίγο Ανατολική Γερμανία. Θα ήθελα να κάνω γυρίσματα εδώ.
Στο “Η Πριγκίπισσα και ο Πολεμιστής” υπάρχει η σκηνή της τραχειοτομής, η οποία είναι απίστευτα δυνατή και πολύ σοκαριστική. Γιατί διάλεξες να τη γυρίσεις τόσο ρεαλιστικά;
Είμαι πάντα ρεαλιστής όταν χρειάζεται. Η συγκεκριμένη σκηνή είναι η κεντρική σκηνή της ταινίας. Η ζωή και των δύο ηρώων αλλάζει κατεύθυνση μετά από αυτή τη σκηνή, δε θα είναι ποτέ όπως πρώτα, ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή δεν το ξέρουν. Όταν βλέπει κανείς τα πράγματα επιφανειακά, όλα φαίνονται αδιάφορα, αλλά καμιά φορά συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό, υπάρχουν αλυσιδωτές αντιδράσεις που δε συνειδητοποιούμε. Με μια πρώτη ματιά πρόκειται για ένα συνηθισμένο αυτοκινητικό ατύχημα, αλλά αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά θα καταλάβει ότι ο “Μπόντο” έχει άμεση σχέση. Αυτοί οι δύο είναι ήδη δεμένοι μεταξύ τους. Φυσικά δεν το ξέρουν και δεν υπάρχει και κανένας άλλος που να το ξέρει, ο Θεός ας πούμε. Μπαίνει η σύμπτωση στο παιχνίδι.
Αυτό που λες μου θυμίζει τη Θεωρία του Χάους. Μια πεταλούδα που πετάει στο Πεκίνο μπορεί να επηρεάσει τη βροχή στην Ισπανία.
Ναι, μόνο που πρόκειται για μια θεωρία τόσο πεζή όσο και πραγματική.
Και στη “Λόλα” υπήρχε αυτό το στοιχείο.
Ναι φυσικά, δεν αρνούμαι ότι είμαι επηρεασμένος, μαγεμένος θα έλεγα καλύτερα. Απλώς είναι κάτι που το ξέρουν όλοι ότι είναι έτσι. Υπάρχουν φορές που γυρίζεις πίσω σε στιγμές της ζωής σου και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάτι ξεκίνησε πριν από πάρα πολύ καιρό. Το ότι αυτή τη στιγμή κάθομαι εδώ και σου μιλάω μπορεί σε πέντε χρόνια να σώσει τη ζωή μου. Μόνο που δεν το ξέρω. Είναι όμως κάτι που μου αρέσει πολύ και μου ταιριάζει. Γιατί αυτή ακριβώς η δραματικότητα μπορεί να δώσει αξία στις στιγμές. Κάθε στιγμή είναι σημαντική και μπορεί να αλλάξει ή και να σώσει τη ζωή σου, μόνο που δεν το ξέρεις.
Η “Πριγκίπισσα” μου θύμισε αρκετά τον Λαρς φον Τρίερ.
Δε μπορώ να πω κάτι ως προς αυτό, εκτός από το ότι είμαι φανατικός θαυμαστής του Τρίερ. Βλέπω πάρα πολλές ταινίες και θα μπορούσα να πω ότι τα πάντα επηρεάζουν τις ταινίες μου. Δεν είναι όμως κάτι που κάνω επίτηδες. Βλέπω και ξαναβλέπω τις ταινίες του Τρίερ, οπότε μάλλον είναι λογικό. Το φαινόμενο στον Τρίερ είναι ότι ενώ πρόκειται για υπερρεαλισμό, παρ’ όλα αυτά κυριαρχεί μια ακραία μεταφυσική διάθεση. Είναι τόσο παράδοξο. Δεν ξέρω κανέναν άλλον στον κόσμο που να μπορεί να το κάνει αυτό, είναι ο μοναδικός. Είναι απίστευτα συγκεκριμένος με τους ανθρώπους, εκπληκτικά αληθοφανής και παράλληλα όλα αυτά τα εξαφανίζει στο πλέγμα της κινηματογράφησης.
Αυτό που στις δικές σου ταινίες βρίσκω διαφορετικό είναι το ονειρικό στοιχείο.
Το θέμα “Όνειρο” είναι για μένα απίστευτα σημαντικό. Το να δημιουργώ ονειρικούς κόσμους στην ταινίες μου είναι ο πιο σημαντικός από όλους μου τους στόχους. Πιστεύω ότι πάμε σινεμά γιατί το σινεμά μας θυμίζει το όνειρο. Η σκοτεινή αίθουσα είναι ένα είδος ύπνου, κάτι μεταξύ ξύπνιου και ύπνου, όπου ο θεατής όμως αισθάνεται ασφάλεια. Αντίθετα στο όνειρο δεν ξέρουμε πάντα ότι κοιμόμαστε. Οι εφιάλτες είναι πραγματικά δυσάρεστοι, γιατί ο φόβος σου είναι αληθινός. Κάτι που δε συμβαίνει σε μια ταινία τρόμου, που μπορείς οποιαδήποτε στιγμή θελήσεις να σηκωθείς και να φύγεις.
Η μουσική στην “Πριγκίπισσα” αισθάνθηκα ότι δεν είναι τόσο έντονη όσο στη “Λόλα”.
Νομίζω ότι είναι το ίδιο έντονη, για να μην πω πιο έντονη. Είμαι πολύ περήφανος για τη μουσική της “Πριγκίπισσας”. Στη “Λόλα” η μουσική ήταν μέρος της ιδέας, ένας χαρακτήρας από μόνη της. Ήταν σχεδόν ρόλος, θα έλεγα, ο ρόλος των δεικτών του ρολογιού, ο χρόνος, ο ρυθμός, για αυτό ίσως η παρουσία της μουσικής σου φάνηκε πιο έντονη. Στην “Πριγκίπισσα” ήθελα να βρω μια μουσική που να έχει κάτι το αργό, το ονειρικό, για να ταιριάζει με τον κόσμο της Σίσι. Και φυσικά έπρεπε να είναι πολύ διαφορετική από ότι στη “Λόλα”, όπου η Φράνκα έτρεχε σαν τρελή, ενώ εδώ είναι ένα αιωρούμενο πλάσμα. Δούλεψε πολύ σκληρά (η Φράνκα), αλλά είναι πράγματι καταπληκτική. Είναι απίστευτο αυτό που κατάφερε.
Πες μου λίγα πράγματα για την καινούρια σου ταινία. (Τίτλος: Heaven, σενάριο: Κριστόφ Κισλόφσκι, παραγωγή: Miramax και X-Filme, πρωταγωνίστρια η Κέιτ Μπλάνσετ).
Είμαστε στο post-production. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκονται πάλι ένας άντρας και μια γυναίκα. Αλλά αυτή τη φορά είναι ο άντρας που κουβαλάει πάνω του το ρόλο του πεπρωμένου, κάτι που στις ταινίες μου κάνουν συνήθως οι γυναίκες. Οι γυναίκες δηλαδή εισάγουν το πεπρωμένο στο παιχνίδι και οι άνδρες βγάζουν μια άλλη πλευρά του πεπρωμένου. Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα για μένα αυτό: το ότι οι άνθρωποι μπορούν και επεμβαίνουν και δεν αφήνουν τα πράγματα στο θεϊκό δεδομένο της ζωής. Παίρνουν δηλαδή τη μοίρα στα χέρια τους. Στο “Heaven” είναι ο άντρας που το κάνει. Είναι μια πολύ δραματική ιστορία αγάπης, αρκετά περίπλοκη.
Πως είναι να δουλεύεις με τη Miramax; Σίγουρα μπορείς να ξοδέψεις περισσότερα χρήματα.
Αχ, αυτό δεν έχει τόση σημασία. Είναι φυσικό όταν εργάζεσαι σε μια διεθνή παραγωγή να υπάρχουν περισσότερα έξοδα, που δεν τα παίρνεις χαμπάρι. Πριν ακόμη ξεκινήσει η ταινία ξοδεύτηκαν αρκετά εκατομμύρια σε πράγματα που δεν ξέρω καν. Αλλά είναι φυσικό. Τα δικαιώματα του βιβλίου κόστισαν πολλά χρήματα, επειδή είναι το τελευταίο βιβλίο του Κισλόφσκι. Έτσι η ταινία ήταν ακριβή πριν ακόμη αρχίσει. Η εταιρία μου (X-Filme) είναι συμπαραγωγός, όποτε υπάρχει έλεγχος. Δε χρειάστηκε να κάνω υποχωρήσεις, δούλεψα όπως δουλεύω πάντα στις ταινίες μου.
Ας επανέλθουμε στην “Πριγκίπισσα”. Η ιστορία είναι τόσο δραματική και ξαφνικά στο τέλος αυτοί οι δύο είναι άτρωτοι, γιατρεύονται, λυτρώνονται και όλα πάνε καλά.
Θα έλεγα ότι υπάρχει ελπίδα. Οι ήρωες της ταινίες παθαίνουν τόσα απίστευτα πράγματα, ρισκάρουν τη ζωή τους, παλεύουν και νομίζω ότι θα ήταν κάπως παράλογο και κυνικό αν δεν τα κατάφερναν. Πρέπει να υπάρχει ελπίδα. Πιστεύω πραγματικά πως όταν κάποιος έχει παλέψει με τέτοιο πάθος για κάτι δε γίνεται να τιμωρηθεί γι’ αυτό, πρέπει να ανταμειφθεί. Βρίσκω τις ταινίες που διαλέγουν την τιμωρία ηλίθιες.
Αισιόδοξη άποψη.
Όχι, νομίζω πως είναι απόλυτα ρεαλιστική. Αυτή τουλάχιστον είναι η προσωπική μου εμπειρία. Όταν πηγαίνει κάτι στραβά σε κάποιον, πρέπει να κάνει κάτι, γιατί αλλιώς τα πράγματα θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά. Και δεν έχω δει ποτέ ως τώρα κάποιον που τιμωρήθηκε για τις προσπάθειες του. Είναι τελείως παράλογο, αν ήταν έτσι θα έπρεπε να πηδήξουμε όλοι από το παράθυρο. Φυσικά υπάρχει και η ατυχία. Ναι, μπορεί να σταθείς άτυχος, υπάρχει και αυτό. Αλλά όταν παλεύεις πραγματικά για την ευτυχία σου, με όλη σου την καρδιά, τότε έρχεται κάτι. Κάτι διαφορετικό ίσως από αυτό που περίμενες, αλλά κάτι που μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου. Τιμωρούνται μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτα.
