Κάτι τρέχει στο 58ο Φεστιβάλ Βενετίας

Το φετινό φεστιβάλ ξεκίνησε με τον πλέον απαράδεκτο τρόπο, εμπιστευόμενο, εντελώς επιπόλαια, την έναρξή του στο βαλκανικό western Dust του Μίλκο Μαντσέφσκι. Ο Σκοπιανός σκηνοθέτης του Πριν απ’ τη Βροχή προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεταμφιέσει το σεναριακό χάος και το υπερφίαλο των προθέσεών του σε μια επίδειξη δεξιοτεχνίας και αδικαιολόγητης βίας, που περισσότερο ασελγεί παρά παραπέμπει στη μνήμη δημιουργών όπως ο Λεόνε κι ο Πένκιπα. Το επίσημο διαγωνιστικό της φετινής βενετσιάνικης Μόστρα εγκαινίασαν την ίδια μέρα η ενδιαφέρουσα Αγνωστη Διεύθυνση του Κορεάτη Κιμ Κιντούκ, η χαριτωμένη ερωτική κωμωδία Y Tu Mama Tambien του Αλφόνσο Κουαρόν (Μεγάλες Προσδοκίες), όπως και το προκλητικό Bully του Λάρι Κλαρκ. Ο δημιουργός του Kids συνέχισε την προβληματική του πάνω στην πιο ανησυχητική πλευρά της αμερικανικής νεολαίας με μια ωμή ρεαλιστικά, δυνατή θεματικά και τολμηρότατη εικονογραφικά ταινία που ταλαντεύεται επικίνδυνα ανάμεσα στην ηδονοβλεψία, την ειλικρινή καταγραφή και την ηθικοπλασία, αποσπώντας παρ’ όλ’ αυτά δύο θαυμάσιες ερμηνείες από τους νεαρούς ηθοποιούς του, Μπραντ Ρένφρο και Νικ Σταλ.


Από τις ταινίες που βοήθησαν την αίθουσα προβολής τους να… εκκενωθεί γρηγορότερα, τα πρωτεία κατέχουν το φορμαλιστικό πορτογαλικό δράμα εποχής Ποιος Είσαι Εσύ;, το κινέζικο Χόλιγουντ, Χονγκ Κονγκ του Φρουτ Τσαν, που πολλοί χαρακτήρισαν (μάλλον άδικα) ως μισανθρωπικό και μίζερο και οι αυστριακές Σκυλίσιες Μέρες του Ούλριχ Σέιντελ. . . που αποδοκιμάστηκαν έντονα εξαιτίας των σκληρών σκηνών σωματικής βίας και πορνογραφικού σεξ, όσο και λόγω της αμοραλιστικής ματιάς που ρίχνουν στη μοντέρνα αστική κοινωνία της χώρας τους.

Δυνατότερα χαρτιά του διαγωνιστικού προγράμματος παραμένουν προς το παρόν το τρυφερό μα απλοϊκά ηθογραφικό Mon Soon Wedding της Μίρα Ναΐρ, το αριστοτεχνικό γοτθικό θρίλερ του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ The Others (με τη Νικόλ Κίντμαν σε μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της καριέρας της) και βέβαια το Walking Life του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Ερχόμενο με τα καλύτερα διαπιστευτήρια από το πρόσφατο φεστιβάλ του Σάντανς, το ανορθόδοξο και στιλιστικά ριζοσπαστικό αυτό καρτούν δεν είναι παρά μια υπαρξιστική διαδρομή ιδεών και φιλοσοφικών αποφθεγμάτων βγαλμένων από το στόμα κινουμένων σχεδίων. Δικαιολογημένος ο ενθουσιασμός των θεατών, οι οποίοι έσπευσαν να γεμίσουν ασφυκτικά και τις τρεις συνολικά προβολές του Tape, δεύτερης και εκτός συναγωνισμού συμμετοχής του Λινκλέιτερ στο φεστιβάλ.

Από τις υπόλοιπες διαγωνιζόμενες ταινίες, το Navigators του Κεν Λόουτς συνεχίζει το ειλικρινές, αν και σε σημεία δημαγωγικό, στρατευμένο σινεμά του δημιουργού του, ενώ το Loin (Μακριά) του Αντρέ Τεσινέ υπερβαίνει τη στατική δραματουργία χάρη σε μια εξαίρετη σκηνοθεσία. Οι πολυαναμενόμενες ταινίες του Γούντι Αλεν (The Curse of the Jade Scorpio) και του Ντέιβιντ Μάμετ (The Heist) δε μπόρεσαν να ξεφύγουν από το επίπεδο του συμπαθούς, το ενδιαφέρον Training Day του Αντουάν Φουκουά αυτοκαταστρέφεται στο τελευταίο μέρος, όσο για το ανεκδιήγητο Ghost from Mars του Τζον Κάρπεντερ, ας το αφήσουμε να ξεγλιστρήσει από τη μνήμη μας από σεβασμό στον πάλαι ποτέ σπουδαίο δημιουργό.


Βενετία όμως, εκτός από ταινίες, σημαίνει πολυάριθμοι σταρ. Πάρτε, λοιπόν, βαθιά ανάσα και διαβάστε πόσοι τίμησαν μέχρι στιγμής με την παρουσία τους το Λίντο: Νικόλ Κίντμαν, Σαρλίζ Θέρον, Ελεν Χαντ, Ιθαν Χοκ, Ντένζελ Γουάσινγκτον, Μάρτιν Σκορσέζε (με αφορμή τις συντονισμένες προσπάθειες αναπαλαίωσης και συντήρησης σπάνιων παλιών ιταλικών ταινιών), Ντέιβιντ Μάμετ, Μάικλ Τσιμίνο (για να μας παρουσιάσει το πρώτο του λογοτεχνικό πόνημα), Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Κλόντια Σίφερ (για να παραστούν στην ετήσια φιλανθρωπική εκδήλωση ενάντια στο AIDS), Τζον Κάρπεντερ και Μπραντ Ρένφρο (που πρέπει να υπέγραψε αμέτρητα αυτόγραφα σε νεαρές θαυμάστριες). Καλή μας συνέχεια. . .


Λουκάς Κατσίκας