“Δεν μπορεί κανείς να πει ότι το φιλμ είναι κακό, αλλά τα χρώματά του είναι ωραία ή το ανάποδο. Η εικόνα είναι το γεγονός, τα χρώματα η ιστορία.”
Μικελάντζελο Αντονιόνι
Το “Zabriskie Point” ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, για να γίνει η πιο μεγάλη ταινία του Αντονιόνι. Μετά την επιτυχία του “Blow Up”, όλοι περίμεναν με αγωνία το νέο δημιούργημα του Ιταλού σκηνοθέτη.
Το “Zabriskie Point” ήταν μια ταινία μεγάλου προϋπολογισμού, γυρισμένη με τα τελευταία τεχνολογικά μέσα, κάτι που μόνο ένας κολοσσός σαν την Metro-Goldwyn-Mayer μπορούσε να επιτρέψει.
Ό,τι όμως μπορούσε να πάει στραβά . . .πήγε και το φιλόδοξο όνειρο του Αντονιόνι αποδείχτηκε ο χειρότερός του εφιάλτης.
Πέντε σεναριογράφοι εργάστηκαν για το “Zabriskie Point”: ο ίδιος ο Αντονιόνι, ο Τονίνο Γκουέρα, ο Σαμ Σέπαρντ, ένας αριστερός δημοσιογράφος και συνδικαλιστής, ο Φρεντ Γκάρντνερ και η Κλαιρ Πέπλοου, η τότε σύντροφος του Αντονιόνι.
Η ταινία βγήκε τελικώς στις αίθουσες μετά από δύο κουραστικά χρόνια γυρισμάτων στην έρημο, αλλά και τρομερούς καυγάδες μεταξύ του σκηνοθέτη και της Metro-Goldwyn-Mayer. Κόστισε 7 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο 900.000 δολάρια, κερδίζοντας τον τίτλο της μεγαλύτερης εισπρακτικής αποτυχίας του Χόλιγουντ.
Η κριτική σύσσωμη το έθαψε. Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, οι κρίσεις, έχοντας την απαραίτητη χρονική απόσταση, είναι διαφορετικές. Το “Zabriskie Point” θεωρείται πλέον μια σημαντική ταινία, ένα ντοκουμέντο για το δυτικό κόσμο, την πολιτική αδικία και τις κοινωνικές αντιθέσεις. Ένας αναρχικός ύμνος στη δύναμη του έρωτα και της φαντασίας, φωτογραφημένος με λαμπερά ψυχεδελικά χρώματα και πλημμυρισμένος με τη μουσική των Grateful Dead και των Pink Floyd.
Ένα επικό πορτρέτο της Αμερικής στα τέλη της δεκαετίας του 60, μέσα από τα μάτια δύο παιδιών: μιας φοιτήτριας ανθρωπολογίας (η οποία βοηθάει έναν πολιτικό μηχανικό να χτίσει ένα χωριό στην Κοιλάδα του Θανάτου στο Λος Άντζελες) και ενός πρώην φοιτητή, ο οποίος καταζητείται για το φόνο ενός αστυνομικού κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης.
Παρασκήνια
Η Κοιλάδα του Θανάτου, οι πρωταγωνιστές και ο
Μικελάντζελο Αντονιόνι
Η Οδύσσεια των Pink Floyd
