Είκοσι χρόνια μετά τους Απέναντι ο Γιώργος Πανουσόπουλος ξαναβγαίνει, με την κάμερα στο χέρι στους δρόμους της νυχτερινής Αθήνας για να μας ξεναγήσει στις αθέατες, παράλληλες ιστορίες μιας καυτής καλοκαιρινής νύχτας.
Ο σκηνοθέτης και η Κάμερα
Αυτό που εντυπωσιάζει στη νέα ταινία του “βετεράνου” Γιώργου Πανουσόπουλου Μια Μέρα τη Νύχτα είναι η αίσθηση ότι πίσω από τις “ακατέργαστες” εικόνες της χτυπά μια τρυφερή, νεανική, καρδιά. Το μυστικό: ελευθερία και πειραματισμός.
Ας ξεκινήσουμε όμως, με τα “τεχνικά”…
“Το ψηφιακό βίντεο (DV) δε χρησιμοποιήθηκε για να εξυπηρετήσει μια συγκεκριμένη μυθοπλασία. Ήθελα πάντα να δουλέψω με DV, να δοκιμάσω αυτό τον κλονισμό της κάμερας σε πολλά κομμάτια και εκεί πάνω ήρθε και έκατσε η ιστορία. Ο σκοπός ήταν να γίνει μια ταινία που να μη φαίνεται ο σκηνοθέτης. Με ενδιέφεραν μόνο τα πρόσωπα και η δυνατότητα να τα τραβήξω από πολλές γωνίες ταυτόχρονα. Χρησιμοποιήσαμε μέχρι και πέντε κάμερες. Μάλιστα, σε κάποιες σκηνές τη μια κάμερα την είχε ένας από τους ηθοποιούς, ο Ρένος Μάντης. Ετσι εμφανίζεται στους τίτλους και ως κάμεραμαν”.
Από πού έρχονται όλες αυτές οι “παράξενες” ιστορίες;
“Η ιστορία με το ασθενοφόρο και τις μεταμοσχεύσεις μου είχε μείνει από το Μ Αγαπάς; Οι ιστορίες αυτές έχουν συμβεί, είναι απλά παραλλαγμένες. Ακόμα και το επεισόδιο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχει την αφετηρία του στη σχέση του Καραμανλή με το Χατζιδάκι. Αρχικά, είχα στο μυαλό μου να βάλω τον Πρόεδρο να συζητά αργά τη νύχτα με ένα φίλο του. Ο Αλεξανδράκης, που υποδύεται τον Πρόεδρο, είναι υπόδειγμα ηθοποιού πιστού στον κινηματογράφο. Επαιξε με τόσο λίγα μέσα αυτή τη σκηνή, με μια ματιά, με λίγες κινήσεις. Το ρόλο της γυναίκας του Προέδρου θα τον υποδυόταν η Άννα Συνοδινού, αλλά ήταν στενή φίλη με την πραγματική (εκλιπούσα) γυναίκα του Προέδρου και αρνήθηκε πολύ ευγενικά.
Ο χαρακτήρας που το σκάει από το νοσοκομείο είναι ο πατέρας μου. Το επεισόδιο με το παιδάκι που φυλάει το αυτοκίνητο είναι από μια είδηση πριν από τρία χρόνια. Βρήκαμε ένα παιδί από τα φανάρια την ώρα του γυρίσματος και το βάλαμε όπως ήταν, με τα δικά του τα ρούχα, να παίξει. Για μια βραδιά, μετά εξαφανίστηκε”.
Κι ο μικρός υπνοβάτης; Ήταν δύσκολο να δουλέψει μαζί του;
“Καθόλου, είναι ένα παιδί πανέξυπνο, έχει πολύ μέλλον, το κοριτσάκι είναι λίγο πιο φευγάτο. Ψάχναμε σε σχολεία και τελικά τον βρήκα τυχαία σε ένα λούνα παρκ με τους γονείς του και τον ρώτησα αν θέλει να παίξει σε ταινία. Μου λέει, λοιπόν, “αν είναι δύσκολο αυτό το πράγμα εντάξει, γιατί εγώ εύκολα δεν κάνω”.
Mια “συμβουλή” για το τέλος
“Δε γίνεται ταινία με συνταγή: πάρε δύο σταρ, βάλε και δύο καλαμπούρια. Αυτό που χρειάζεται είναι σκηνοθετικό ύφος. Μου άρεσε η ταινία του Λαζόπουλου, γιατί ξέφυγε από την τηλεοπτική λογική. Και στον Καφετζόπουλο αυτό λέω, τώρα που έχει αυτή την επιτυχία να το εκμεταλλευτεί για να προωθηθεί σκηνοθετικά. Και βέβαια, τα μάτια σας στους νέους σκηνοθέτες. Η δικιά μας η γενιά, ως ένα βαθμό, ό,τι ήταν να δώσει το έδωσε”.
