Μπορεί οι δυο πρώτες μέρες του 54ου Φεστιβάλ Καννών να συνοδεύτηκαν από παράπονα και γκρίνιες για το “φτωχό” προγραμματισμό τόσο του διαγωνιστικού όσο και των παράλληλων προγραμμάτων, φαίνεται όμως ότι η τρίτη μέρα της διοργάνωσης διαφαίνεται μάλλον η. . . τυχερή και η πιο ενδιαφέρουσα ως τώρα. Αν κρίνουμε ιδίως από τη θερμή υποδοχή που επεφύλαξαν οι δημοσιογράφοι στην ανανεωμένη Αποκάλυψη Τώρα σήμερα το πρωί, τότε μάλλον τα πράγματα βαίνουν. . . καλώς.
Αποκάλυψη Τώρα
Με 53 λεπτά επιπλέον υλικού και νέο μοντάζ από τον Γουόλτερ Μερτς, η δεύτερη εκδοχή της αριστουργηματικής ταινίας του Φράνσις Φορντ Κόπολα , Αποκάλυψη Τώρα, περιλαμβάνει από μικρές σφήνες μέχρι μεγάλες σεκάνς, όπως: μια επιπλέον σκηνή με τα “κουνελάκια” του Playboy, η ήδη γνωστή (και αρκετά εκτεταμένη) σεκάνς στη φυτεία των Γάλλων, στην οποία ο Γουίλαρντ (Μάρτιν Σιν) έχει σύντομο ερωτικό ιντερλούδιο με μια χήρα Γαλλίδα (Ορόρ Κλεμάντ), και μια σκηνή όπου ο Κουρτς (Μάρλον Μπράντο) διαβάζει στον αιχμάλωτο Γουίλαρντ μια έκθεση των αμερικανικών μυστικών δυνάμεων για την κατάσταση στο μέτωπο. Ασφαλώς, με την προσθήκη των νέων σκηνών η συνολική εικόνα της ταινίας γίνεται πιο “επική” και στιβαρή, όμως η αφήγηση δείχνει να χάνει το ρυθμό της και να βουλιάζει στην υπερβολική φλυαρία – δίνοντας έτσι στο Apocalypse Now: Redux περισσότερο την αξία του “ιστορικού” ενδιαφέροντος.
Ασιατικές ταινίες
Αρκετά καλές εντυπώσεις άφησαν χθες δυο ταινίες από την Ασία. Η πρώτη, που έκανε το κοινό να αναθαρρέψει μετά τους “στατικούς” Ιάπωνες και Καταλανούς, ήταν το sui generis, ξεκαρδιστικό γουέστερν από την . . .Ταϊλάνδη Τα Δάκρυα του Μαύρου Τίγρη (Fai Talai Jone) (μεταξύ παρωδίας και μελοδράματος), εντυπωσιάζοντας με την εξαίσια φωτογραφία του σε παστέλ και κόκκινες αποχρώσεις. Η δεύτερη ταινία, που έκλεισε δυναμικά το χθεσινό πρόγραμμα, ήταν το πολυαναμενόμενο Kandahar του Μοχσέν Μαχμαλμπάφ, ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στα βάθη του Αφγανιστάν που καταγράφει με ανάμικτο ύφος ρεπορτάζ και λυρισμού τις σκληρές συνθήκες ζωής του πληθυσμού μέσα από την ιστορία μιας δημοσιογράφου που αναζητά την αδερφή της. Αν και το Kandahar “γέρνει” αισθητά προς την επιτηδευμένη ευαισθησία, εντούτοις η δεξιοτεχνική σκηνοθεσία του Μαχμαλμπάφ και. . . η φεστιβαλική παράδοση των Ιρανών κάνουν την ταινία ήδη ένα τα μεγάλα φαβορί για κάποιο βραβείο.
Κους-Κους
Για το τέλος, κρατήσαμε κάποια χαριτωμένα στιγμιότυπα από τη δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ τα οποία έτυχε να ζήσουμε: την απρόσμενη εμφάνιση και τα “απανωτά μπράβο” του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν προς τον Μπαζ Λούρμαν κατά τη διάρκεια συνεντεύξων για το Moulin Rouge, τη στιγμιαία έξοδο του Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ από θωρακισμένο αυτοκίνητο στη Boulevard για να χαρεί την αφίσα της ταινίας του The Monk, καθώς και το χαρακτηρισμό που απέδωσε αγαπητός συνάδελφος στο Amelie from Monmartre (παίζεται στην αγορά) ως η . . . πιο feelgood ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου! Ελπίζουμε να το επαληθεύσουμε μαζί σας στην Ελλάδα. . . .
Λουίζα Χριστοφίλου
