Στα χνάρια των προσπαθειών του ιρανικού κινηματογράφου να παρακάμψει την αυστηρή λογοκρισία της χώρας και τους “ευαίσθητους” κώδικες του ισλαμισμού για να αγγίξει σύνθετα προβλήματα κοινωνικής υφής, μια νέα ταινία από την Αίγυπτο αποδεικνύεται εξίσου ριζοσπαστική στην προσπάθειά της να φέρει την κοινωνία της αντιμέτωπη με ταμπού αιώνων. Ο τίτλος της, Τα Μυστικά των Κοριτσιών , στην ελληνική του μετάφραση και θέμα της, το προγαμιαίο σεξ, αλλά και μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.
Εμπνευσμένη από αληθινά περιστατικά, η ταινία του πρώην νοσηλευτή Μάγκντι Αχμετ Αλι, καταγράφει την πολεμική που δέχεται μια δεκαεξάχρονη κοπέλα από την οικογένειά της όταν μένει έγκυος μετά από σύντομη σχέση με έναν νεαρό γείτονα. Αποφασίζοντας να κρύψει την κατάστασή της από την οικογένειά της, η Γιασμίνα γεννά το μωρό μόνη της στο μπάνιο, αλλά όταν την ανακαλύπτουν μισολιπόθυμη, οι γονείς της όχι μόνο την κατηγορούν για την ντροπή που έχει φέρει στην οικογένεια, αλλά διατάζουν έναν θρησκόληπτο γιατρό να προχωρήσει στην διόρθωση του παρθενικού της υμένα.
Το προγαμιαίο σεξ (ιδιαίτερα μεταξύ εφήβων) είναι απαγορευμένο θέμα στην Αίγυπτο, και η προσπάθεια του σκηνοθέτη να το διαπραγματευτεί, χωρίς μάλιστα να καταδικάζει ρητά τις ενέργειες της ανήλικης ηρωίδας του, έχει χαιρετιστεί ως “πρωτοπόρα” και “γενναία” από προοδευτικούς αναλυτές της Αιγύπτου.
Οπως σημειώνει και ο σκηνοθέτης: “Η κοινωνία μας δε θέλει να το παραδεχτεί, αλλά υπάρχει πολύ σεξ πριν το γάμο. Εχει τύχει να είμαι μάρτυρας σε εγχειρήσεις για “διόρθωση” του παρθενικού υμένα σε κορίτσια, κι έχω επίσης παραστεί σε άπειρες εκτρώσεις. Και οι δυο επεμβάσεις είναι παράνομες, αλλά συμβαίνουν καθημερινά στα νοσοκομεία μας.” Κατά τον Αλι, όμως, η ταινία του δε λειτουργεί μόνο ως “καταγγελία”, αλλά κι ως ευρύτερο κοινωνιολογικό σχόλιο για την πολιτισμική κρίση που αντιμετωπίζουν οι νέοι και τα μεσαία οικονομικά στρώματα, διχασμένα όπως είναι, ανάμεσα στα “φιλελεύθερα” δυτικά πρότυπα που αντλούν από τα μέσα ενημέρωσης, και τον ισλαμικό συντηρητισμό που κληροδοτεί η παράδοση.
“Η μέση τάξη περνά μια κρίση ταυτότητας. Δε γνωρίζουμε αν είμαστε Ισλαμιστές ή Δυτικοί και οι αντιφάσεις είναι καταστροφικές για τη νεολαία”. Για τις γυναίκες, ιδίως, που φέρουν πάνω τους όλη την οργή των οικογενειών τους, μια παρέκκλιση από τις επιταγές της παράδοσης μπορεί να τιμωρηθεί με εξοβελισμό μέχρι το θάνατο!
Παρά τη μεγάλη απήχηση της ταινίας στην Αίγυπτο, οι έντονες φωνές διαμαρτυρίας δείχνουν ότι η αιγυπτιακή κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη να κάνει την απαραίτητη ενδοσκόπηση. Οπως σημειώνει και ο σκηνοθέτης: “Επιβάλλεται να βρούμε μια λύση στα προβλήματά μας, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα από όλα να τα αναγνωρίσουμε! Εύχομαι η ταινία μου να βοηθήσει την αλλαγή, αλλά σε μια κοινωνία σαν τη δική μου δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. . .”
Λουίζα Χριστοφίλου
