Σχεδόν μια εικοσαετία αφότου ιχνηλάτησαν τα δυναμικά βήματα του Τζον Σαφτ στους δρόμους της Νέας Υόρκης, οι φάνκι ρυθμοί του Αϊζακ Χέιζ εξακολουθούν να συντηρούν το μύθο, ενώνοντας το παρόν και το παρελθόν στην ίδια αφροδισιακή παρτιτούρα.
Αυτό, ωστόσο, είναι και το μοναδικό κοινό στοιχείο που ενώνει την καινούρια ταινία με τον cult προκάτοχό της. Πράγμα απολύτως εύλογο, μιας και κατ αρχάς ο ολοκαίνουριος Σαφτ δεν είναι μια ηλικιακή προέκταση του θρυλικού μαύρου τιμωρού των κακών, αλλά συγγενής του: ο Σάμιουελ Τζάκσον είναι ο κινηματογραφικός ανιψιός του Ρίτσαρντ Ράουντρι, φαίνεται όμως πως ο σκληροτράχηλος διάδοχος ελάχιστα μοιάζει να έχει κληρονομήσει από τα ηφαιστειογενή γονίδια του θείου.
Σε μια εποχή όπου ο δυναμικός έγχρωμος ήρωας δείχνει να αποτελεί πλέον συνείδηση και όχι διδαχή στο ευρύ κοινό, ο Σίνγκλετον διάλεξε ο πρωταγωνιστής του να μην είναι μια κουρασμένη προέκταση της άλλοτε εξτρεμιστικής blaxploitation ιδιοσυγκρασίας. Παρ’ όλο που η πλοκή της καινούριας ταινίας πυροδοτείται από ένα ρατσιστικό έγκλημα, ο ίδιος ο ήρωας μοιάζει περισσότερο παρακινούμενος από την ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη παρά από μια πρόθεση εναντίωσης στην κρατούσα λευκή φυλή.
Προσαρμοσμένο στις επιταγές ενός mainstream, καθόλου πολιτικοποιημένου κοινού, το καλογυαλισμένο και λουσάτο Shaft 2000 παίρνει την αρχική συνταγή του ’70 από τις λιγότερο φιλόξενες γωνιές της μεγαλούπολης και τη μεταφέρει στην πιο εύπεπτη κοινωνία του lifestyle: αντικαθιστώντας το φθαρμένο δερμάτινο σακάκι του παρελθόντος με ένα ολοκαίνουριο Armani. Σημεία των καιρών; Damn Right!
Λουκάς Κατσίκας
Masterclass του Ρομέν Γαβράς στην Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Με αφορμή την ελληνική πρεμιέρα της ταινίας “Sacrifice” («Θυσία») και λίγες μέρες πριν βγει στις αίθουσες, το enfant terrible του…
